100 ημέρες στην Κύπρο. Οδηγός επιβίωσης για τους καλαμαράδες
Απο Θεόφιλος Κουτρουμάνης
Δημοσιεύθηκε: 03 February 2015

Την απόφαση να έρθω στο νησί την πήραν άλλοι για μένα. Δεν ήταν στα άμεσα σχέδιά μου, αν και είχα ξανάρθει και μου άρεσε. Είμαι όμως άνθρωπος κοινωνικός και πάντα αφήνω περιθώριο και σε άλλους να με παροτρύνουν. Κατόπιν προτροπής λοιπόν της ελληνικής κυβέρνησης και της τρόικας, μετανάστευσα στην Κύπρο, προσδοκώντας μια καινούργια αρχή. Τους ευχαριστώ.
100 ημέρες λοιπόν στην Κύπρο και ως γνήσιος Ελληναράς (εκ του Καλαμαρά), θεωρώ ύψιστο εθνικό μου καθήκον να δώσω μερικές συμβουλές επιβίωσης στους συναγωνιστές που μόλις ήρθαν ή ετοιμάζονται να φύγουν γιατί μέχρι τώρα δεν είχαν τις κατάλληλες οδηγίες χρήσης για να μείνουν.

Διασχίζοντας το δρόμο
Στεκόμαστε πάνω στο πεζοδρόμιο, που είναι βασική προϋπόθεση για την επιβίωσή μας. Κοιτάζουμε πρώτα δεξιά και μετά αριστερά. Ξανακοιτάζουμε πρώτα δεξιά και μετά αριστερά. Βάζουμε το ένα πόδι στο δρόμο, κοιτώντας πρώτα δεξιά και μετά αριστερά. Βάζουμε το άλλο πόδι στο δρόμο, κοιτάζοντας πρώτα δεξιά και μετά αριστερά. Αρχίζουμε και τρέχουμε σαν να μας κυνηγάει η εφορία. Όταν φτάσουμε στο απέναντι πεζοδρόμιο, κάνουμε το σταυρό μας για να μην μας πουν και αχάριστους που επιβιώσαμε από το 1ο κιόλας βήμα. Επαναλαμβάνουμε τα παραπάνω βήματα σε κάθε δρόμο. Α να μην ξεχάσω: στις διαβάσεις των πεζών δεν κοιτάμε τα φανάρια. Απλώς τρέχουμε κάνοντας το σταυρό μας συνεχώς.

Τρώγοντας στην ταβέρνα
Μπαίνουμε, από την πόρτα, όπως και στις ελλαδίτικες. Χαιρετάμε με χαμόγελο τους άλλους πελάτες καθώς η Κύπρος είναι μικρή και σίγουρα κάποιους από αυτούς θα τους ξανασυναντήσουμε. Μας φέρνουντον κατάλογο. Δεν τον διαβάζουμε. Έτσι και αλλιώς κρέας θα φάμε. Βγάζουμε λοιπόν από την τσέπη μας τα χαπάκια για την χοληστερίνη και παραγγέλνουμε μεζέ για 2-3 αν είμαστε 20 άτομα και 1-2 αν είμαστε λιγότεροι στην παρέα. Τρώμε ακριβώς την ώρα που μας σερβίρουν. Συνεχίζουμε να τρώμε όση ώρα μας σερβίρουν. Βασικά μας σερβίρουν ακόμα και όταν έχουμε σταματήσει να τρώμε. Καταπίνουμε τα χαπάκια, περιμένουμε 10 λεπτά μήπως συμβεί το μοιραίο, σηκωνόμαστε, ξαναχαιρετάμε τους πελάτες και φεύγουμε. Κάνουμε το σταυρό μας, για να μην μας πουν και αχάριστους που επιβιώσαμε και στο 2ο βήμα.

Ψωνίζοντας στα καταστήματα
Όπως στην Ελλάδα. Δεν χρειάζεται να κάνουμε το σταυρό μας. Δεν ήταν και τόσο δύσκολο.
Ήταν;

Ρωτώντας πάμε στην πόλη
Έχουμε χαθεί. Ρωτάμε περαστικό. Αποφεύγουμε εκφράσεις τύπου «ρε κουμπάρε»! Αντίθετα από τις φήμες, δεν είναι όλοι μεταξύ τους κουμπάροι στην Κύπρο. Μας μιλάει δείχνοντάς μας την κατεύθυνση. Κάνουμε ότι τον καταλαβαίνουμε, εστιάζοντας προσεκτικά στο χέρι του. Συνεχίζει. Χαμογελάμε καταφατικά, ξεγελώντας τον ότι καταλαβαίνουμε τι λέει. Στο μυαλό μας εντυπώνουμε τις κινήσεις του χεριού του. Σταματάει να μιλάει. Συνεχίζουμε να τον κοιτάζουμε με χαμόγελο για 1 περίπου λεπτό για να είμαστε σίγουροι ότι έχει τελειώσει και ότι δεν είναι κάποια παύση της τοπικής διαλέκτου. Φεύγει. Περιμένουμε να απομακρυν-θεί έχοντας πάντα το ίδιο χαμόγελο, σαν να βγάζουμε selfie. Αν θέλουμε μπορούμε να βγάλουμε κιόλας. Την κοπανάμε προς την κατεύθυνση που έδειχνε το χέρι του. Κάνουμε το σταυρό μας, μόνο αν ξαναβρούμε το δρόμο μας.


Κάνοντας καμάκι σε κορούα
(ε να μαθαίνουμε σιγά σιγά και καμιά λέξη για να βρίσκουμε πιο εύκολα το δρόμο μας). Κάνουμε το σταυρό μας πριν ξεκινήσουμε. Κρίνεται απαραίτητο, γιατί πολλοί ξεκίνησαν από ένα απλό καμάκι και βρέθηκαν να τρώνε με τα πεθερικά, μία εβδομάδα μετά. Για αυτό, πριν ρωτήσουμε το όνομα και το τηλέφωνο της κορούας, μαθαίνουμε τις σκέψεις της για το γάμο. Δηλαδή πάει ως εξής: γεια σου, με λένε Γιώργο. Θέλεις να παντρευτείς; Η απάντηση, λογικά θα είναι ναι. Αν δεν είναι, τότε προχωρούμε στο καμάκι κανονικά. Όνομα, τηλέφωνο και τα λοιπά. Όπως στην Ελλάδα βρε αδερφέ. Δεν είναι και επιστήμη.

Επιβιώνοντας τον Ιούλιο και τον Αύγουστο
Αρχικά κάνουμε το σταυρό μας να μην έρθουν αυτοί οι μήνες. Επειδή όμως δεν θα πιάσει, λειτουργούμε προληπτικά. Κατά τον Ιούνιο φωνάζουμε κάποιον να κάνει συντήρηση στα air condition. Στο μεταξύ, πάμε στο πλησιέστερο κατάστημα ηλεκτρικών ειδών, ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες του 1ου βήματος. Από εκεί, προμηθευόμαστε ακόμα 2-3 air condition και μερικούς ανεμιστήρες για καλό και για κακό. Επίσης αγοράζουμε τσιγάρα, νερό, πάγο και ξηρά τροφή για 2 μήνες. Όταν έρθουν οι δύσκολοι καιροί, βάζουμε ό, τι έχουμε και δεν έχουμε να δουλεύει στο φουλ. Δεν ανοίγουμε παράθυρα. Δεν βγάζουμε το χέρι μας έξω γιατί θα λειώσει. Δεν ανοίγουμε την πόρτα όσο και αν μας χτυπάνε για να μη χαθεί η θερμοκρασία. Δεν παραγγέλνουμε σουβλάκια και πίτσες για να μην πάρουμε στο λαιμό μας  αθώους  ντελιβεράδες. Κάνουμε υπομονή. Στο κάτω κάτω, καλοκαίρι είναι θα περάσει.

Τα παραπάνω ήταν μερικά μόνο από τα βασικά για την επιβίωση των απανταχού καλαμαράδων  στην Κύπρο. Ενστάσεις μπορεί να  υπάρξουν, αλλά  στη δική μου περίπτωση οι 100 ημέρες θα ήταν λιγότερες αν δεν ακολουθούσα τις οδηγίες.

Καλή τύχη σε όλους!