Μιζέρια και οι Εκπροσωποί της Πώς αποφεύγουμε τους ανθρώπους αμοιβάδες!
Δημοσιεύθηκε: 18 December 2015

Του Νέαρχου Κουρσάρου

Πόσες φορές άραγε συναντήσαμε στη ζωή μας μίζερους ανθρώπους και καταθλιπτικά άτομα που μόνο εκνευρισμό μας προσέφεραν. Τέρμα όμως πλέον η ταλαιπωρία (όχι όχι δε θα πάρετε το στίρολαξ για ευκολία) ιδού κάποιες συμβουλές για το πώς ν’ αποφεύγετε τέτοιες...κακοτοπιές...

Βρισκόμαστε στην ουρά είτε της εφορίας, είτε του λούνα παρκ, είτε των σουπερμάρκετ και περιμένουμε με αγωνία να πληρώσουμε και να κουβαλήσουμε στο σπίτι τα καλούδια μας, όπου ξαφνικά ο/η διπλανός/ή μας αρχίζει να δυσανασχετεί και αναμένει να τον ρωτήσουμε τι έχει, ώστε να μας πιάσει στην κουβέντα! ΠΟΤΕ ΤΩΝ ΠΟΤΩΝ...δεν του μιλάμε και, κυρίως δεν τον αφήνουμε ν’ αρχίσει να μας αγχώνει για το πόσο ακριβά είναι τα τρόφιμα, τα λαχανικά, οι κονσέρβες, τα ταμπόν, τα σουτιέν κ.ο.κ. Προχωράμε ακάθεκτοι προς το ταμείο και παθαίνουμε μόνοι μας το εγκεφαλικό από τις τιμές, δίχως ν’ αναγκαζόμαστε να μοιραστούμε τις έγνοιες κανενός.

 

Μια άλλη κατηγορία ανθρώπων είναι οι «εργασιομανείς» ή μάλλον οι υπερβολικά εκτός τόπου χρόνου και πλανήτη άνθρωποι οι οποίοι μιλάνε μόνο για δουλειά. Όχι καλέ μου, όχι ομορφιά μου, δεν πρόκειται να βγω εγώ για να πιω έναν καφέ, να καπνίσω το τσιγάρο μου και εσύ να με τρελάνεις. Άντε στο καλό και δεν πειράζει ας μείνω άνεργος και ας βουλιάξω στην κρίση.

 

Μιλάμε στο facebook και μας στέλνει ένας άκυρος...δεν απαντάμε με την καμία, αν δεν είναι κάποιος που ξέρουμε (άσε που μπορεί να κινδυνεύουμε – δε θέλω κύριέ μου να με βιάσετε, βιάζομαι και από μόνος μου). Όλοι έχουμε προβλήματα και όλοι έχουμε ανασφάλειες μικρές ή μεγάλες, η διαχείρισή τους είναι που κάνει τη διαφορά και, φυσικά η παρέα με ανθρώπους που δε θυμούνται να μας τις τονίζουν και να μας κάνουν να νιώθουμε σκουπίδια.

 

Είστε σε μια καφετέρια με την παρέα σας και μαζί σας ένας νέος άνθρωπος (φίλος/φίλη φίλου) ο οποίος είναι αρκετά ομιλητικός και πετάει μπαρούφες. Προσοχή, δεν είναι όλοι αγχώδεις. Αν, λοιπόν, σας μιλήσει, σας προσεγγίσει και γενικώς ΚΟΛΛΗΣΕΙ ΕΠΑΝΩ ΣΑΣ ΣΑΝ ΒΔΕΛΛΑ αρχίζοντας ν’ αφηγείται τα άφθονα προβλήματά του (Σημ: συνήθως τέτοια άτομα είναι μεταξύ 18-25 ετών, οπότε αναρωτιέμαι και εγώ προσωπικά πόσα προβλήματα δύναται να έχει ένας νέος και δεν μπορεί να λύσει ούτε και ένα!!!!!), ή να σας λέει για το πόσο καλός φίλος είστε και ότι απέτυχε στις παλαιότερες φιλίες του, να σας παίρνει τηλέφωνο σε άσχετες ώρες, για να πάτε βόλτα στην παραλιακή (αναλόγως που βρίσκεστε Ποσειδώνος ή Αμαθούντος) ενώ εσείς πρέπει να ξυπνήσετε πρωί γιατί έχετε δουλειές. Ή ακόμα χειρότερα, να σας «πρήζει» μετά συγχωρέσεως ΑΙΩΝΕΣ για άκυρα θέματα σπαταλώντας τον πολύτιμο χρόνο σας, μην ανησυχείτε ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΥΣΗ: Δεν απαντάμε στα τηλέφωνα, αποφεύγουμε να τον/την καλούμε σε κοινές εξόδους με την παρέα μας, ειδικά, αν δεν είναι φίλος κανενός και βρέθηκε απλά τυχαία μαζί μας, τρίτον, αν βρεθεί χωρίς τη θέλησή μας με μας, απαντάμε μονολεκτικά στις ερωτήσεις του, δεν του δίνουμε σημασία και γενικώς περιμένουμε καρτερικά πότε θα βαρεθεί.  Αν πάλι συνεχίζει να μιλάει ακατάπαυστα και η γλώσσα πάει παπαρδέλα επιστρατεύουμε το μεγάλο όπλο: Του λέμε απλά – ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΜΙΛΑΣ, ΜΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙΣ ΑΓΧΟΣ! Αν δεν πιάσει ούτε κι αυτό και τυγχαίνει να είμαστε ικανοί ν’αλλάζουμε θέματα συζήτησης σε μια παρέα, τότε αναγκαστικά πρέπει να τον εκτοπίσουμε μ’ αυτόν τον τρόπο.

 

Βγαίνουμε σε νυχτερινή έξοδο και κάποιος/κάποια επιθυμεί να μας...καμακώσει. Αν ξεκινήσει με τη φράση τι δουλειά κάνεις (ναι, ναι υπάρχουν και αυτά) ή με το «είσαι της σχέσης;», τα αντανακλαστικά μας πρέπει αμέσως να ενεργοποιηθούν. Υπάρχουν στην προκειμένη περίπτωση πολλές φράσεις, για να κόψουμε τη συζήτηση ευγενικά:  «ευχαριστώ δεν ενδιαφέρομαι (ναι πρέπει να μάθουμε να το λέμε)», «θενξ μαν, είσαι πολύ καλός αλλά όχι και τόσο για τα γούστα μου», «χαμογελάμε απλά και γυρνάμε απ’ την άλλη». Δυστυχώς, αν συνεχίσει να μας λέει για την ομορφιά μας, τα μάτια μας, τη δουλειά του κλπ κλπ απαντάμε: «Ρε φίλε, μου ‘χεις γίνει πολύ ταγάρι! Ούτε να παντρευτώ θέλω, ούτε να δουλέψω θέλω. Θέλω να μείνω γεροντοκόρη με τις γάτες μου και τα σκυλιά μου, χωρίς δόντια και να βγαίνω με τεκνά!»

 

Αποβάλλουμε, λοιπόν, από πάνω μας τις αμοιβάδες, κοινώς τους ανθρώπους - παρασιτικούς οργανισμούς που δεν έχουν προσωπική ζωή και απλά προσκολλώνται επάνω μας και προσπαθούμε να έχουμε στη ζωή μας φίλους καλούς, εχέμυθους έτοιμους να μας στηρίξουν και να μας σατιρίσουν.