Τον χρόνο αντίστροφα μετρώ
Απο Γεωργία Κουσιάππα
Δημοσιεύθηκε: 16 December 2016

 

Με ένα διαφορετικό αέρα και μια μοναδική ενέργεια ξεκίνησε το σημερινό μας ταξίδι μιας και βρισκόμαστε μια ανάσα πριν αλλάξει ο χρόνος.

Μια ανάσα πριν αφήσουμε πίσω το 2016 και υποδεχτούμε μια νέα χρονιά με νέες προκλήσεις και νέους στόχους. Είμαστε λοιπόν στο σημείο που κάνουμε τους απολογισμούς της χρονιάς που πέρασε και σκεφτόμαστε τι κάναμε, τι θέλαμε να κάνουμε και για κάποιον λόγο δεν το κάναμε, αλλά ορίζουμε και τι θέλουμε να πετύχουμε σε αυτό το νέο ξεκίνημα. Σαν παλιό σινεμά, εικόνες και αναμνήσεις περνάνε από το μυαλό μας. Κάνουμε ένα φλας μπακ σε όσα ζήσαμε, γυρνώντας σε στιγμές καλές και κακές, που μας στιγμάτισαν και άφησαν με έντονα γράμματα το αποτύπωμα τους.
Από μια τέτοια φάση περνούμε και εμείς. Μην μας βλέπετε που είμαστε συνεχώς στο τσακίρ κέφι - κάνουμε και εμείς κάπου κάπου ένα απολογισμό, απλά με λίγο πιο Victus τρόπο. Έτσι λοιπόν συνέβη και αυτή την φορά! Πήραμε σακίδιο, καλή διάθεση και μπόλικη ενέργεια και ξεκινήσαμε για μια εκδρομή σε μέρη φανταστικά και αλλιώτικα.
Escape mood on και φύγαμε για να πάρουμε μια ανάσα και να κάνουμε το δικό μας απολογισμό!



Με κατεύθυνση προς το αγαπημένο μας Τρόοδος κάναμε μια στάση στον καταρράκτη του Μιλλομέρη, που αποτελεί τον ψηλότερο καταρράκτη της Κύπρου, με το νερό του να πέφτει από ύψος 15 μέτρων. Ο καταρράκτης είναι κρυμμένος μέσα στο βουνό και στο παρελθόν, λόγω της δύσκολης πρόσβασης στην τοποθεσία που βρίσκεται, δεν ήταν καθόλου εύκολο να τον επισκεφτείς. Μετά από τα έργα που έχουν γίνει ωστόσο, η πρόσβαση σήμερα είναι πολύ εύκολη και ο καταρράκτης αποτελεί ένα εξαίσιο αξιοθέατο στις Πλάτρες.

Καθίσαμε για λίγο και απολαύσαμε αυτήν την θεσπέσια ηρεμία, η οποία σε συνδυασμό με τον ήχο που έκανε το νερό που έπεφτε, ηρεμούσε το μυαλό μας και γαλήνευε την ψυχή μας. Ήταν η πρώτη φορά που πραγματικά άφησα για λίγο από το χέρι το τηλέφωνο μου και πραγματικά αφέθηκα και απόλαυσα τη θέα που απλωνόταν μπροστά μου. Μέχρι και ο Πλούταρχος διερωτήθηκε τι είχα πάθει! Πέρασε ακριβώς μισή ώρα και δεν είχα βγάλει ούτε και μια selfie. Έτσι πήρε την πρωτοβουλία να μου ταρακουνήσει λίγο τα νερά και ξεκίνησε να αυτο-selfie-ζεται. Αλλά επειδή ως γνωστόν, selfie χωρίς εμένα δεν λέει, επανήλθα αμέσως και έβαλα μπρος τα snap εφέ μου.

 


Συνεχίζουμε αναζωογονημένοι για το χωριό Φοινί. Ένα από τα πιο γραφικά χωριά της Κύπρου που βρίσκεται κτισμένο σε ένα καταπράσινο περιβάλλον στην οροσειρά του Τροόδους, ανάμεσα σε απότομες πλαγιές και ψηλές, καταπράσινες από τα πεύκα, βουνοκορφές.
Λίγα χιλιόμετρα έξω από το χωριό, υπάρχει ένα εξαίσιο φυσικό τοπίο, ο καταρράκτης της Χαντάρας στον ποταμό Διαρίζο με κρυστάλλινα νερά. Ο ποταμός περνά από το χωριό και τα νερά του, καθώς τρέχουν, χαρίζουν μια μελωδική μουσική και δίνουν μια έντονη αίσθηση ξεκούρασης. Ακριβώς ό,τι χρειαζόμασταν για να ηρεμήσουμε και να αναζωογονηθούμε λίγο πριν καλωσορίσουμε το 2017.
Ο καταρράκτης βρίσκεται μέσα σε ένα άγριο παρθένο τοπίο με σκλήδρους, πλατάνια, πεύκα, λατζιές, ρούδι και κουμαριές. Εγώ ήδη νιώθω σα νεράιδα σε παραμύθι μιας και μαγεύτηκα από τις μυρωδιές του λάδανου, της φασκομηλιάς και της λεβάντας που σε συνδυασμό με τις εξαίσιες μελωδίες της φύσης, το ρόχθο του νερού καθώς πέφτει, και το γλυκό κελάδημα του αηδονιών, με κάνουν να νιώθω λες και χορεύω στα σύννεφα. Από μικρή το᾽χα καημό να γίνω νεράιδα, ε τώρα έγινα για τα καλά! Ξεκινάω να τραγουδώ και να χορεύω λίγο εδώ, λίγο εκεί, και ο Πλούταρχος διακριτικά κλείνει τα αυτιά του. Βλέπετε όλα μου τα έδωσε ο Θεός, απλά κάτι πήγε λάθος με την φωνή. Βασικά για να είμαι ειλικρινής με τις ψηλές μου νότες. Εντάξει κάπου εδώ σταματώ καθώς είχα διώξει μέχρι και το τελευταίο αηδόνι και ξεκινάω να ανεβάζω stories στο Instagram μου. Μπες να δεις! Θα μαγευτείς! 

 

Συνεχίζουμε για ένα καφεδάκι στα καφενεία του χωριού εκεί όπου ο κυπριακός παραδοσιακός καφές δίνει και παίρνει. Ένα διπλό γλυκύ για μένα, μέτριο για το αγόρι της παρέας και ξεναγό Πλουτάρχο, σκέτο για την «σταθερή δύναμη» Γιώτα και ένα μελένιο για την Στεφάνη, το παιδί μάλαμα. Και ενώ πίνουμε το καφεδάκι μας χαλαρά, έχουμε ήδη ξεκινήσει τις γνωριμίες. Ααα και εδώ σας έχω το καλύτερο! Ανά 3 άτομα, οι δύο έχουν το όνομα Δημήτρης. Νιώθω σαν την Αλίκη Βουγιουκλάκη με τόσους Δημήτρηδες να με περιτριγυρίζουν και αρχινάω «Δημήτρη μου, Δημήτρη μου, μου το ‘κλεισες το σπίτι μου. Μου το ‘κανες οικόπεδο, γιατί είσαι ομορφόπαιδο..ΌΟΟπας». Ρε μπας και με μυρίστηκαν και μ᾽έπιασαν στο δούλεμα; Ώχουυ έχω μπερδευτεί και ο Πλούταρχος ξεκίνησε πάλι να γελάει. Η δε Γιώτα κάνει το γνωστό τεστ: Φωνάζει « Δημήτρηηη» και μετράει κεφαλές που γυρνάνε.


Μέτα λοιπόν από αυτήν την μικρή εκτόνωση, προχωράμε για το Πηλαβάκειο Μουσείο με την καθοδήγηση του Θεοφάνη Πηλαβάκη, που αποτελεί και ιδρυτή του. Το Μουσείο στεγάζεται σε κτίσμα του 16ου αιώνα στο κέντρο του χωριού και αποτελεί ένα μοναδικό στο είδος του αγροτικό μουσείο λαϊκής τέχνης, το οποίο περιλαμβάνει αντιπροσωπευτικά κεραμικά δημιουργήματα του Φοινιού, καθώς και άλλα εργαλεία και αντικείμενα γεωργικής και κτηνοτροφικής χρήσης.
Πραγματικά εντυπωσιαστήκαμε μιας και εκεί υπάρχει συγκεντρωμένη μια τεράστια κυπριακή κληρονομιά, αλλά και ιστορία. Σταμνιά, πήλινοι σταμνοστάτες, πιθάρια, κούζες, τσουκάλες, καπνιστήρια, γλάστρες, γαλευτήρια, αρχαίες λυχνίες - όλα απλώνονται μπροστά σου και σου υπενθυμίζουν την πλούσια τέχνη των προγόνων μας. Μείναμε άναυδοι όταν είδαμε τα τεράστια πιθάρια, τα οποία παλιά χρησιμοποιούνταν ως spa για τις γυναίκες και που είναι ακόμα χρησιμοποιήσιμα. Ναι καλά άκουσες: η προ προ προ προ γιαγιά σου έκανε spa αλά κούζα style.


Όπως μας είπε και ο ίδιος ο Θεοφάνης Πηλαβάκης «Πρόκειται για ένα μουσείο πρωτότυπο σε σύλληψη, που αναβιώνει πολύ παραστατικά το γόνιμο και δημιουργικό παρελθόν μιας αγροτικής κοινότητας». Πραγματικά αξίζει οπωσδήποτε να το επισκεφτείτε. Άσε που εκεί κατασκευάζεται ένα πιθάρι, το οποίο είναι υποψήφιο για το βιβλίο Γκίνες και αξίζει €3,500 ευρώ. Εε μόλις το έμαθα και αυτό, σωριάζομαι πάνω στο πιθάρι και βγάζω μια φώτο! Τι; Να μην έχω μια; Μιας και θα μπει στο Γκίνες; Από και κλείεται!
Προχωράμε για κάτι μαγευτικό! Το Γεφύρι Τζελεφού και το Φράγμα της Αρμίνου. Το Μεσαιωνικό αυτό πέτρινο γεφύρι που είναι και το μεγαλύτερο στην Κύπρο, είναι κτισμένο πάνω στον ποταμό Διαρίζο στην επαρχία Πάφου, λίγα χιλιόμετρα μακριά από το χωριό Άγιος Νικόλαος και τροφοδοτεί τον φράκτη της Αρμίνου, ο οποίος βρίσκεται λίγο πιο κάτω. Ηρεμία και χαλάρωση. Σαν καρτ ποστάλ το τοπίο απλώνεται και γεμίζει το μάτι με εικόνες φανταστικές. Κάθε γωνιά διαφορετική, μοναδική, παραμυθένια. Αγάπησα αυτόν τον χώρο. Οι φωτογραφίες δίνουν και παίρνουν με την Στεφάνη να αποθανατίζει κάθε λεπτομέρεια του φυσικού τοπίου. Κάπου εδώ νομίζω πως βρήκα τη νέα μου φωτογράφο. Ναι έκανα και εδώ μια μίνι φωτογράφηση. Εμ, τι νομίζατε; Μόνο στα καλλιστεία θα κάνουν φωτογραφήσεις με θέμα; Κάνω και εγώ την παγωμένη Γεωργία και προχωράμε, καθώς ο Πλούταρχος έχει την φαεινή ιδέα να πάμε σε μια θέα μυστική. Το τι τραβήξαμε μέχρι να πάμε δεν περιγράφεται. Αναρρίχηση με τα όλα της κάναμε. Πραγματικά είχε τεντωθεί όλο μας το σώμα. Τα χέρια μου πονούσαν και τα παπούτσια μου είχαν γεμίσει χώματα. Που᾽σαι πατέρα να με δεις. Ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα δεν φανταζόμουν να κάνω τον Ράμπο. Ο Πλούταρχος προχωρά ακάθεκτος και εμείς οι 3 άγγελοι του Τσάρλι κρατάμε χέρια και βοηθάμε η μια την άλλη, μπας και καταφέρουμε να φτάσουμε στην κορυφή. Και ναι τα καταφέραμε. Φτάσαμεεεε. Και να σας πω κάτι; Άξιζε με τα χίλιααα! Νιώθω πως βρισκόμαστε σε άλλη χώρα, σε άλλο πλανήτη. Τι μέρος είναι αυτό; Πόσο όμορφα μοιάζουν όλα από εδώ ψηλά; Μελλοντικέ μου άντρα, όποιος και να᾽σαι, να σε ειδοποιήσω πως μόλις πήρα μια απόφαση! Θέλω εδώ πρόταση γάμου. Τελεία και παύλα. Να πούμε και την αλήθεια μας, αυτός ο Πλούταρχος πότε δεν μας απογοήτευσε. Στα καλύτερα μας πάει! Έχω να το λέω. Μέτα και από αυτό, με μπόλικη ενέργεια, καθαρό μυαλό και πνευμονία, πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. Η ψυχή μου ένιωθε πλήρης από εικόνες και τοπία και μια παράξενη ηρεμία με κυριάρχησε. 

Κάπου εδώ μαζί με όλα αυτά, με βαριά καρδιά, αλλά και πολλή αγάπη, αποχαιρετάμε τον μοναδικό εξερευνητή και φίλο μας Πλούταρχο, καθώς γι’ αυτόν το νέο έτος θα φέρει ένα καινούργιο μοναδικό ξεκίνημα, το οποίο δεν επιτρέπει να κρατά μια τρελή (εμένα) και να την περιτριγυρίζει στα λαγκάδια. Τον ευχαριστούμε και του ευχόμαστε τα καλύτερα μιας και μας χάρισε ιδιαίτερες στιγμές.
Όσο για μένα και για τον χρόνο που ετοιμάζεται να φύγει; Δεν μετανιώνω για τίποτα, αγαπώ και είμαι ευγνώμων για κάθε στιγμή, δύσκολη και μη. Οι δυσκολίες με έκαναν αυτό που είμαι σήμερα και οι χαρές αποτέλεσαν τις πιο τέλειες μου αναμνήσεις. Άνθρωποι ήρθαν και άλλοι έφυγαν από την ζωή μου, έκλαψα, γέλασα, θύμωσα, απογοητεύτηκα. ΕΖΗΣΑ. Και αυτό έχει σημασία στο τέλος. Ότι έζησα το 2016 και είμαι έτοιμη να ζήσω το 2017! Αυτό ελπίζω και εύχομαι και σε σας, να κάνετε λάθη!
Γιατί όπως είπε και ο συγγραφέας Νιλ Γκέιμαν, μόνο έτσι κάνετε καινούργια πράγματα, δοκιμάζετε νέες εμπειρίες, μαθαίνετε, ζείτε, αλλάζετε τον εαυτό σας, αλλά και τον κόσμο. Αυτή είναι η ευχή μου για τη νέα χρονιά! 

«ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΣΑΣ ΦΟΒΙΖΟΥΝ, ΚΑΝΤΕ ΤΑ» xxxxxx

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ/ROADTRIP: Πλούταρχος Φρανγκούδης