Κρατά με για πάντα εδώ... Κάνε με ψηλά να πετώ...
Απο Γεωργία Κουσιάππα
Δημοσιεύθηκε: 20 August 2016

ΑΚΑΜΑΣ!
Κάποιες φορές δεν χρειάζεται να κλείσεις τα µάτια για να ονειρευτείς, αλλά ούτε και να αποδράσεις χίλια µίλια µακριά για να νιώσεις πως η ζωή είναι υπέροχη, µοναδική και φυσικά τρελή. Για να είµαι ειλικρινής, αυτό που χρειάζεται στην προκειµένη περίπτωση είναι ένα σακίδιο µε τα άκρως απαραίτητα. Εµµ.. ναι!  Σε περίπτωση που ανήκεις στο γυναικείο φύλο, το σακίδιο θα µεταµορφωθεί σε ταξιδιωτική βαλίτσα, αλλά µην σκας, µια φωτογραφική µηχανή χρειάζεσαι για να απαθανατίζεις τις στιγµές που είµαι σίγουρη θα αποτελέσουν αναµνήσεις ζωής, και φυσικά τον Πλούταρχο. Έλα βρε παιδάκι µου µην τα µπερδεύεις πάλι…. Ο «δικός µου» ο Πλούταρχος δεν τραγουδάει, αλλά είναι το καλύτερο παιδί, όπως λέει και το άσµα. Είναι αυτός ο τύπος που ψάχνει, βρίσκει και αποκαλύπτει όλα τα super ουάου µέρη του νησιού. Ε, ναι αυτός λοιπόν!

Όλα ξεκίνησαν ένα ήσυχο, σαββατιάτικο πρωινό όπου ξαφνικά ακούω στον ύπνο µου «θέλω να µε νιώσεις, να µην µε προδώσεις….». Βυθισµένη στο όνειρο, λοιπόν, το µυαλό µου προς στιγµής νόµιζε πως βρισκόταν πρώτο τραπέζι πίστα στον Βέρτη… µε µια διαφορά - η µουσική εδώ έπαιζε συνέχεια το ίδιο ρεφραίν. Όπως καταλαβαίνετε είχα ήδη ξυπνήσει, αλλά βρισκόµουν ακόµη στο σπίτι µου µε ένα µαλλί ‘άστα να πάνε’ και στο µαξιλάρι το κινητό να τρίζει. Απαντάω και ακούω την φωνή του Πλούταρχου να µου λέει «σε µισή ώρα έτοιµη, πάµε Ακάµα»
Πού; Τι; Πώς; 6:30 το πρωί παιδάκι µου µε το µάτι πιο µαύρο πεθαίνεις και το κορµί να σέρνεται; 
Ωχ  Θεέ µου, τι µε περιµένει! 
Όπως και να έχει δεν είχα ώρα για πολλά πολλά, πήρα σακίδιο, έβαλα αθλητικά και έφυγα. Στην διαδροµή  ενώ ο Πλούταρχος οδηγούσε (βλέπετε ούτε που µπήκε στον κόπο να µου προσφέρει το τιµόνι, λες και εγώ το δίπλωµα το πήρα τυχαία), εγώ προσπαθούσα να µάθω όσες πιο πολλές πληροφορίες µπορούσα για την περιοχή του Ακάµα. Θαυµατουργό αυτό το 4G ρε παιδάκι µου. Και τι δεν ρώτησα τον φίλο µου το Google! 


Γνωρίζατε ότι η περιοχή του Ακάµα καλύπτει σχεδόν 230 τετραγωνικά χιλιόµετρα  και αποτελεί µια σπάνια και πανέµορφη περιοχή µε φυσική οµορφιά; Εκεί υπάρχουν  τα πιο σπάνια ενδηµικά φυτά, αλεπούδες, φίδια και άλλα ερπετά, καθώς και πολλά είδη αποδηµητικών πουλιών. Η µαγεία του τοπίου είναι µοναδική, καθώς η περιοχή προσφέρει µια πανδαισία χρωµάτων από συνδυασµούς πανίδας, καταγάλανων και αµόλυντων ακρογιαλιών και απόκρηµνων βουνοκορφών µε γραφικά ποταµάκια. Η περιοχή προσφέρεται για τον καθένα, µιας και οι  δραστηριότητες που µπορείτε να κάνετε ποικίλουν και καλύπτουν όλα τα γούστα.  Από ψάρεµα µέχρι καταδύσεις, από πεζοπορία µέχρι ιππασία, από µελέτη της φύσης µέχρι εκδροµή και φωτογραφίσεις. Οοπ εδώ κάνουµε στοπ! Ξέρετε πόσο τρελαίνοµαι για extreme φωτογραφίσεις σε ασυνήθιστα τοπία. Εε νοµίζω.. I feel good tourou rourou rourou rouu, soo good.. που σταµατάω το Googlarisma και ανυποµονώ να βρεθώ εκεί.

Μετά από µια ντουζίνα car selfies, 3 καφέδες, 20 τραγούδια και λίγα λεπτά ύπνου, φτάσαµε επιτέλους στην Πόλη Χρυσοχούς. Πετάγεται ο Πλούταρχος από το αυτοκίνητο και αρχίζει να τεντώνεται. ∆εν του πήρε πολλή ώρα και αµέσως ξάνισε την περιοχή και τσουπ µου εµφανίζει ένα αντίσκηνο και µια αιώρα και ξεκινά να µου περιγράφει πόσο οργανωµένος είναι ο κατασκηνωτικός χώρος. Το κάµπινγκ της Πόλης µπορεί να φιλοξενήσει περίπου 200 σκηνές και τροχόσπιτα και συνολικά 700 άτοµα. Είναι ανοιχτό από τον Μάρτιο µέχρι και το τέλος Οκτωβρίου και συνδυάζει το γαλάζιο της θάλασσας και το πράσινο της πυκνής βλάστησης και των δέντρων που υπάρχουν στην περιοχή. 
Ναι ωραία όλα αυτά, αλλά παιδάκι µου εγώ δεν είµαι κορίτσι για κατασκηνώσεις. Από µικρή το᾽χα δηλαδή το µικρόβιο και όποτε µε έστελναν οι δικοί µου µέχρι το βράδυ άντεχα. Αλλά όπως φαίνεται µε αυτόν που έµπλεξα προφανώς και πρέπει να συµβιβαστώ.  Όσο ο Πλούταρχος ασχολιόταν µε τα αντίσκηνα, εγώ ανεµιζόµουν στην αιώρα και έδινα οδηγίες φυσικά για την σωστή διαρρύθµιση του χώρου. 

Όταν όλα έµοιαζαν εντάξει αναχωρήσαµε για το Λατσί. Η µυρωδιά του φρέσκου καλοψηµένου ψαριού µού είχε τρυπήσει την µύτη. Εε δεν µπορώ να αντισταθώ.. τραβάω τον Πλούταρχο και µπαίνουµε στην πρώτη ταβέρνα. Παράδεισος, παιδιά, επί γης! Αφού γεµίσαµε µπαταρίες ξεκίνησε µια νέα αποστολη: ‘Ψάξε να βρεις το κατάλληλο buggy’. Ναι, ναι και εγώ έκλαιγα και ήθελα τετράτροχη, αλλά µε τέτοιο καύσωνα βρε κορίτσια θα είχαµε γίνει too hot και άντε να µας µαζέψετε µετά. Ρώτα από εδώ, ρώτα από εκεί, τελικά βρήκαµε το κατάλληλο για την περίσταση µας και φύγαµε προς ολοταχώς για τα λουτρά της Αφροδίτης. ∆εν χρειάζεται να αναφέρω πως η φωτογράφιση είχε ήδη ξεκινήσει.  

Ο µύθος έλεγε πως αν βουτήξεις στα νερά αυτά, θα έχεις µακροβιότερη ζωή και η νεότητα θα σε ακολουθεί. Εµµµ okay….. Πλούταρχεεεε εγώ έχω φύγει, πάω για µπάνιοοο.. εκεί που παίρνω φόρα, µε σταµατά µια ταµπέλα.. «Απαγορεύεται να εισέλθετε στο νερό».  Πτουυ γκαντεµιά και όχι τίποτα άλλο, είµαι και νοµοταγής πολίτης. Αφού έχασα το λούσιµο νεότητας, αναχωρήσαµε για το ξακουστό Βlue lagoon.

Ο δρόµος δύσβατος, τόσο που το στοµάχι µου τα᾽χε παίξει. Άσε που ο Πλούταρχος οδηγούσε το Buggy λες και κρατούσε διαστηµόπλοιο και έτρεχε µε ταχύτητες φωτός. Ε στην δεύτερη φορά που τσίριξα, µαζί µε τα τύµπανα του Πλούταρχου, σπάζει και το Buggy. Game over παιδιά… και τότε ξεκίνησε το παραµιλητό µου ‘και τι θα γίνει τώρα και τι θα κάνουµε; Εγώ µε τα πόδια δεν πάω, θα µείνω εδώ…’ Πώς και δεν µε σκούντηξε ο Πλούταρχος να πέσω από κανά γκρεµό απορώ… Αλλά τόσο τέλειο είναι αυτό το παιδί µε λίγο θέατρο, τύχη και φυσικά µαεστρία, µου βρήκε δεύτερο buggy και αισίως φτάσαµε στην πιο µαγική παραλία της περιοχής. Η αµµουδιά στο πάτο της θάλασσας της δίνει ένα ιδιαίτερο γαλαζοπράσινο-τιρκουάζ χρώµα, που µε τρελαίνει. Ο βυθός και η θαλάσσια ζωή παρουσιάζουν µεγάλο ενδιαφέρον στην περιοχή οπότε βάλε µάσκα και έφυγες.  

Next stop...  το περίφηµο Φοντάνα Αµορόζα…. Το τιρκουάζ µαγιό µου έχει γίνει ένα µε τα νερά. Τι τέλειαα….  Γαλάζια λίµνη µε λευκή άµµο. ∆εν χρειάζεστε άλλη περιγραφή έτσι; 

Με το που ηρεµώ για λίγο, ο Πλούταρχος είχε την φαεινή ιδέα να φτάσουµε στην άκρη της Κύπρου. Πήραµε κυριολεκτικά τα βουνά και τα λαγκάδια. Το κινητό δεν είχε σήµα. Το χώµα έδινε και έπαιρνε…. τόσο χώµα δεν έχω φάει πότε στην ζωή µου και δεξιά και αριστερά µας έκαναν παρέλαση πρόβατα. ∆εν µας έφταναν αυτά, το όχηµα µας είχε κολλήσει… ήµουν έτοιµη για εγκεφαλικό επεισόδιο… στην µέση του πουθενά χωρίς κινητό, χωρίς τίποτα. Αααααααααααα.. έλα Παναγία µου, κάνε µου ένα θαύµα!  Ο Πλούταρχος ξεκίνα το σκάψιµο και µετά από ώρες καταφέραµε να ξεφύγουµε…

 

∆εν χρειάζεται να σας περιγράψω το look µου…  ήµουν λες και δούλευα στην έρηµο στα κάτεργα.. πιο χάλια πεθαίνεις! Ούτε µια selfie δεν τολµούσα να βγάλω µην δω τον εαυτό µου και λιποθυµήσω. 

Ευτυχώς φτάσαµε στην παραλία Λάρα µετά από µια µοναδική, και αυτή την φορά, διαδροµή ανάµεσα σε παραλίες, γκρεµούς και διάφορες άλλες περιοχές. Μαλακή άµµος, πεντακάθαρη θάλασσα, ήσυχη περιοχή. Ένας µικρός παράδεισος έτοιµος να σε υποδεχτεί. Στην συγκεκριµένη περιοχή ωστόσο πρέπει να είστε ιδιαίτερα προσεκτικοί µιας και εκεί αναπαράγονται οι πράσινες χελώνες. 

Εµείς προχωρήσαµε για το φαράγγι του Άβακα. Ο ήλιος καυτός και µε τόσες βουτιές που κάναµε το σώµα µας ήταν γεµάτο άλατα. Ήµασταν σαν σαρδέλες, µε την µόνη διαφορά εµείς καβαλούσαµε και ένα Buggy.   Στο φαράγγι για καλή µας τύχη έσταζε από ψηλά σε ένα µέρος καθαρό νερό. Εεε ένα ντουζάκι το κάναµε.  Έτσι για ανανέωση. Άσε που ακούγονταν και ήχοι από τα πουλιά της περιοχής και λουζόσουν µε ένα tropical air. 

Τελευταίος προορισµός και αφού ο ήλιος ξεκίνησε για την δύση είναι η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Μεγάλη η χάρη του που φώτισε τον Πλούταρχο και επιτέλους µπήκαµε και λίγο σε φυσιολογικούς ρυθµούς.  Και εδώ η φύση έχει κάνει το θαύµα της. Η οµορφιά και ο φυσικός πλούτος γύρω από την εκκλησία είναι απερίγραπτα. 

Το φεγγάρι είχε ξεκινήσει να παίρνει το θρόνο του και εµείς το δρόµο της επιστροφής… Γεµάτοι από εικόνες µοναδικές, πληµµυρισµένοι από εµπειρίες και φυσικά εξουθενωµένοι. 

Φτάνοντας πίσω στον κατασκηνωτικό χώρο ο Πλούταρχος κοιµόταν ήρεµα στο αντίσκηνό του, ενώ εγώ έκανα upload τις φωτογραφίες µου και ονειρευόµουν το scrub που θα έκανα την επόµενη µέρα στο σπίτι µου.. γιατί όπως και εσείς, έτσι και εγώ απόρησα που άντεξα όλο αυτό το εντελώς διαφορετικό για µένα ταξίδι. Παρόλα αυτά επιβάλλεται για λίγο να ξεπερνάµε και εµείς οι ίδιοι τον εαυτό µας για να καταλαβαίνουµε πως όρια δεν υπάρχουν, και όταν αφεθείς, όλα µπορούν να γίνουν. Φτάνει να έχεις καλή παρέα και καλή διάθεση... και εγώ είχα την καλύτερη!