Ένα χωριό άκρως φθινοπωρινό!
Απο Γεωργία Κουσιάππα
Δημοσιεύθηκε: 20 October 2015

Wake me up when September ends μου γράφατε όλοι για status τον περασμένο μήνα.

Μέτα από τόσο «τίκα τάκα τίκα τακ» αυτό το καλοκαίρι, λογικό να μην βρήκατε την δύναμη για επιστροφή.

Όμως η ώρα να wakeup-άρεις έχει έρθει και εισηγούμαι να ετοι-μαστείς γιατί σου βρήκα μέρος για να ξεκουραστείς, να ανανεωθείς και να ξεφύγεις λίγο από το καταθλιπτικό mood στο οποίο έχεις δικαιολογημένα πέσει. Αυτή την φορά δεν χρειάστηκε να το ψάξω πολύ. Απλά ετοίμασα το σακίδιο μου με τα απαραίτητα και έφυγα. 

Προορισμός; O Καλοπαναγιώτης

Ο Λόγος; H καλή μου η γιαγιάκα με ενημέρωσε ότι τον Οκτώβριο το συγκεκριμένο μέρος έχει την τιμητική του αφού υπάρχει πανηγύρι. Και ως γνωστόν όπου πανηγύρι και χαρά, εγώ κάνω attending. Eσείς;

Μπαίνοντας στο χωριό, ενθουσιάστηκα από τα μικρά γλαστράκια, καθ’ όλη την διάρκεια της διαδρομής, που στέκονταν δεξιά και αριστερά μου, πάνω στα τοιχώματα κατά μήκος του δρόμου. Τα στε-νά γραφικά δρομάκια σε συνδυασμό με τους χαμογελαστούς και πρόσχαρους ανθρώπους που έβλεπα να κάθονται και να χαιρετούν τους περαστικούς, με έκαναν να θέλω να αφήσω το αυτοκίνητό μου και να περιηγηθώ με τα πόδια στην περιοχή. Και αυτό έκανα. Ένιωθα τόσο ανυπόμονη για εξερεύνηση.Ξεκίνησα από το στολίδι του χωριού, την Ιερά Μονή του Αγίου Ιω-άννη του Λαμπαδιστή, που βρίσκεται ανατολικά του χωριού. Θαύ-μασα την αρχιτεκτονική των κτισμάτων του και εντυπωσιάστηκα από τις εικόνες και τις τοιχογραφίες που διασώζονται μέχρι σήμερα. 

Η ηρεμία και η γαλήνη που περιβάλλει τον χώρο με έκαναν να νιώσω μια σπάνια ανατριχίλα και έτσι κάθισα για λίγο και χάζεψα τη Μονή, σκεπτόμενη τα χρόνια ιστορίας και πολιτισμού που μετα-φέρει μαζί της. 

Μέτα λοιπόν από την περισυλλογή μου και αφού απόλαυσα την ηρεμία του χώρου, είπα να προχωρήσω σε κάτι πιο έντονο και αναζωογονητικό, αφού η πολλή ηρεμία μου κάνει κακό και καταπιέζει αυτό το χαριτωμένο, μικρόβιο τρέλας που έχω.

Ένα χιλιόμετρο περίπου νοτιότερα απο το Μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη, βρίσκεται ο νερόμυλος του Κύκκου που για χρόνια εξυπη-ρετούσε το Μοναστήρι του Κύκκου, τους κατοίκους του Καλοπα-ναγιώτη και άλλων χωριών. Πρόκειται για ένα μνημείο επιβλητικό, που με έκανε να θυμηθώ τους τρόπους ζωής μιας άλλης εποχής. Η πλούσια βλάστηση γύρω μου με έβαλε για μια στιγμή στα παπούτσια της Ντόρας, της μικρής εξερευνήτριας και περπάτησα, στάθηκα, παρατήρησα, μαγεύτηκα! Τέτοιο πράσινο και τόσο πλούσια χρώματα ούτε σε σελίδα του national geographic δεν έχετε δει. Πραγματικά υπέροχα.

Για τη συνέχεια ήμουν πανέτοιμη. Κινητό και selfie stick κάνουν την εμφάνισή τους και εγώ κατευθύνομαι με χαρά για το Μεσαιωνικό – Ενετικό Γεφύρι. Ε ναι τι νομίζατε; θα σας άφηνα χωρίς φωτογρά-φιση στον Καλοπαναγιώτη;  Συμβουλή για το συγκεκριμένο τοπίο! Τρέχα βγες πάνω στο γεφύρι και φώναξε στην παρέα σου να απο-θανατίσει την στιγμή. Εσύ πάνω στο πετρόχτιστο γεφύρι και γύρω το πράσινο. Πόσο τέλειοο! Αν πάλι δεν είσαι έτοιμος για σόλο εμ-φανίσεις μπορείς να σελφιστείς με όλη την παρέα σου και φόντο το τοπίο. Εγώ έκανα και τα δύο φυσικά γιατί είμαι παιδί της παρέας αλλά κρύβω κατα βάθος μια ψωνισμένη ψυχή. 

Στην συνέχεια, προχώρησα για τις ιαματικές πηγές που βρίσκονται στις όχθες του Σέτραχου ποταμού δίπλα από το ενετικό γεφύρι. 

Οι θεραπευτικές ιδιότητες των θειούχων νερών του χωριού ήταν γνωστές από τα πανάρχαια χρόνια. Γι’ αυτό και το νερό των πη-γών χρησιμοποιείται σήμερα για ιαματικά λουτρά. Τι glamour χω-ριό είναι αυτό; Έχω τρελαθεί. Spa συνδυασμένο με παράδοση και ιστορία. Βάζω λαϊκάρα και προτείνω να αφιερώσετε χρόνο για χα-λάρωση σε ένα από τα spa που διαθέτουν τα θέρετρα του χωριού. 

Επίσης συστήνω ανεπιφύλακτα το check in με hashtag #villagespa. Μ’ αυτά και μ’ αυτά είχε ανοίξει η όρεξη μου, γι’ αυτό διέσχισα την ξύλινη γέφυρα και πήγα μέσα στο χωριό. Εννοείται πως η φωτο-γραφική μου διάθεση αλλά και η καριέρα μου ως αφανές μοντέλο συνέχιζε καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδρομής. Δεν άφησα πόρτα για πόρτα χωρίς φωτογράφηση. 

Πάνω σ’ άνεμο, κάνει την εμφάνιση της μια νύφη με επαγγελματι-κό φωτογράφο. Ε τότε ήταν που είπα οκ το χωρίο είναι must για φωτογραφίσεις. Αφού έφαγα σε ένα από τα εκπληκτικά εστιατόρια-ταβέρνες με θέα την Μόνη του Αγίου Ιωάννη του Λαμπαδιστή και αφού δοκίμασα ένα mindblowing αναρή cheesecake, (Yeap that’s right καλά διάβασες αναρή cheesecake) ήμουν έτοιμη να συνεχίσω την περιπλάνηση μου στο χωριό. 

Ξαφνικά βλέπω μπροστά μου ένα πολύ in μαγαζάκι με ντόπια πραγματάκια. Κάνω επιτόπια στροφή και μπαίνω μέσα. Ε πήρα το κάτι τις μου και συνιστώ να πάρεις και εσύ μια μαρμελάδα σύκο, όπως έκανα εγώ. It’s sooo delicious. Με την μαρμελάδα σύκο στο χέρι συνεχίζω πορεία και ακούω μια τζαζ μουσική να διαπερνά το αυτάκι μου. Ακολούθησα τον ήχο και βρέθηκα μπροστά στη μονα-δική και υπέροχη μοντέρνα βιβλιοθήκη. Αν και δεν είμαι φίλος του βιβλίου ο χώρος, η υπέροχη μυρωδιά από τα αρωματικά βανίλιας, τα κεριά, η διακόσμηση με έκαναν να καθίσω και να διαβάσω για λίγο. Αγάπησα αυτήν την βιβλιοθήκη.

Ο ήλιος άρχισε να δίνει την θέση του στο φεγγάρι και έπρεπε να βιαστώ. Πήρα το τελεφερίκ που είναι το καινούριο καμάρι του χω-ριού και πολύ ουαοοο, και τσουπ είχα φτάσει στο πάνω μέρος του χωριού. Ήπια το κρασάκι μου στο wine bar που με περίμενε εκεί, αποχαιρέτησα τους κατοίκους και ξεκίνησα για την επιστροφή μου στη ρουτίνα και τους γρήγορους ρυθμούς της πόλης.

Αυτό ήταν για σήμερα. Το σύγχρονο χωριό με τις glamour λεπτομέ-ρειες θα μου μείνει αξέχαστο. 

Ελπίζω το ίδιο να συμβεί και σε σένα!

Της Γεωργίας Κουσιάππα