Nέαρχος Ιωάννου: A one man show!
Δημοσιεύθηκε: 06 April 2015

O Γενικός Διευθυντής του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Λεμεσού αφήνει για λίγο τους αριθμούς και τις οικονομικές αναλύσεις και μας μιλά για τα όνειρά του και τις ανησυχίες του.

Φωτογραφία: Μιχάλης Κόκκινος

Ένα βροχερό πρωινό Μαρτίου, απ’ αυτά που σπάζουν την ηλιοφάνεια των ημερών που τόσο πεθυμά κανείς μετά από ένα μακρύ χειμώνα, ξεκίνησα για το κεντρικό κατάστημα του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Λεμεσού όπου θα συναντούσα τον Γενικό Διευθυντή, Δρα. Νέαρχο Ιωάννου. Ένα άγχος το είχα δεν μπορώ να πω, καθώς το προηγούμενο βραδύ μελετούσα το συνολικό έργο του πολύπλευρου αυτού ανθρώπου και δεν ήξερα από πού ν’ αρχίσω και τι να ρωτήσω. Για τις σπουδές και τη ζωή του στη Γερμανία; Για το συγγραφικό και θεατρικό του έργο, για τη μουσική του παιδεία, για το επάγγελμά του ως τραπεζικός ή για την ιδιότητά του ως Οικονομολόγος; Στο τέλος αποφάσισα ότι θα άφηνα την ίδια τη συζήτηση να με παρασύρει. Κι έτσι έγινε…

Πείτε μας λίγα λόγια για το συγγραφικό σας έργο…
Ξεκίνησα να γράφω το 1989 και «Το Κίτρινο Κουκούτσι» ήταν η πρώτη μου συγγραφική δουλειά / μυθιστόρημα που κυκλοφόρησε στην Κύπρο. Το «Yes Madam, sorry madam» κυκλοφορεί την ίδια χρονιά με μεγάλη επιτυχία και σατιρίζει με καυστικό τρόπο το φαινόμενο της οικιακής βοήθειας. Αργότερα έγραψα την κοινωνική σάτιρα τα «Στριπτιζάδικα», η οποία καταπιανόταν με το φαινόμενο του table dance στην Κύπρο. Πριν τρεις μήνες περίπου κυκλοφόρησε το καινούριο μου βιβλίο «Κρίση, croissanteries και frozen yogurt», το οποίο διατίθεται προς πώληση στα βιβλιοπωλεία.  

Γράφετε και θεατρικά έργα…
Ναι, μέχρι στιγμής 12 θεατρικά μου έργα ανέβηκαν στο σύνολο. Μερικά από αυτά είναι τα: «Sensa Storia» - Θέατρο Ένα, «Με στριπτίζ και καφέ» - ΕΘΑΛ, «Γεροκομείο το Χερουβείμ» - Θέατρο Ανεμώνα. Έχω επίσης γράψει και για την τηλεόραση, πολλές φορές προκαλώντας αντιδράσεις, εξαιτίας του ‘προκλητικού’ περιεχομένου.

Τα τελευταία χρόνια ασχολείστε και με τη μουσική…
Ναι, τα τελευταία 5-6 χρόνια. Παίζω κιθάρα και φυσαρμόνικα. Ξεκίνησα με μία ροκ μπάντα την «The first floor band». Σήμερα έχουμε δύο μπάντες του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Λεμεσού, η μία είναι για ρεμπέτικο και η Τhe Coop Band στην οποία είμαι μέλος είναι για ροκ και κλασική ροκ μουσική. Φτάσαμε σήμερα να είμαστε μία 10μελής ορχήστρα. Παίζουμε άνευ αμοιβής, συνήθως σε φεστιβάλ ή για φιλανθρωπικούς σκοπούς και για λόγους διαφήμισης του Συνεργατισμού.

Έχετε έντονες καλλιτεχνικές ανησυχίες. Μήπως προκύπτουν από το γεγονός ότι θεωρείτε το επάγγελμά σας ως τραπεζικός βαρετό;
Δεν είμαι μόνο τραπεζικός. Είμαι και Οικονομολόγος. Το θέμα της οικονομίας δεν είναι και τόσο ανιαρό. Όταν είσαι Γενικός Διευθυντής σε ένα τέτοιο οργανισμό δεν είναι και τόσο μονότονη η δουλειά γιατί καταπιάνεσαι με πολλά πράγματα. Από την άλλη, ένας Οικονομολόγος ή ένας τραπεζικός δεν μπορεί να είναι ένας μονοκύτταρος οργανισμός. Εκ φύσεως είμαι νευρικός τύπος και υπερκινητικός και ασχολούμαι ταυτόχρονα με πολλά πράγματα. Η αναπαλαίωση παλαιών σπιτιών ήταν ένα από τα χόμπι μου. Τώρα ανακάλυψα τη μαγειρική και τη ζαχαροπλαστική. Η ζωή είναι πολύχρωμη, πολυδιάστατη. Έχουμε υποχρέωση απέναντι στον εαυτό μας να κάνουμε ό,τι μας αρέσει, γιατί είναι ανεπανάληπτη και σύντομη. Πράγματα που δεν μας αρέσουν πρέπει να τα αποφεύγουμε.

Από πού εμπνέεστε για να γράψετε ένα έργο;
Μία κοινωνία σαν την κυπριακή που είναι στην ουσία ένα κοτέτσι στην Μεσόγειο με κότες που κακαρίζουν, σου δίνει πολύ υλικό και πολλά φαινόμενα για να σατιρίσεις. Είμαι και πολύ παρατηρητικός τύπος. Ίσως αν ξαναγεννιόμουν να γινόμουν Εγκληματολόγος. Παρακολουθώ πολύ σειρές αστυνομικές.

Σας έχουν ασκήσει ποτέ αρνητική κριτική; Πώς την εκλάβατε;
Έχω πάρει κατά καιρούς διάφορες αρνητικές κριτικές. Όταν είσαι δημόσιο πρόσωπο και ως Γενικός Διευθυντής βγαίνεις με 25άχρονους στη σκηνή και παίζεις ροκ, είναι λογικό να υπάρξουν κάποιες αντιδράσεις. Η νοοτροπία μας ανήκει περισσότερο στην ανατολή παρά στην ευρωπαϊκή. Είναι πολύ συντηρητικός ο κόσμος και ο τρόπος σκέψης του. Φοράει παρωπίδες. Υπάρχει και κόσμος που ζηλεύει, που είναι ανιαρός, που έμαθε στη μετριότητα. Πολύ σκληρές κριτικές ασκούνται γενικά, όμως δε θεωρώ ότι υπάρχουν οι αρμόδιοι για να είναι κριτικοί στην Κύπρο. Υπάρχουν άτομα που βγάζουν δηλητήριο Αυτές τις κριτικές τις αφήνω και πέφτουν στο κενό. Υπάρχει και η εποικοδομητική κριτική. Αυτή που με ενδιαφέρει είναι η κριτική ατόμων που με αγαπούν και είναι φίλοι μου.

Φοβηθήκατε ποτέ ότι η επιλογή σας να είστε σε ροκ συγκρότημα θα επηρέαζε αρνητικά τη δουλειά σας;
Δε με φοβίζει καθόλου αυτό το κομμάτι. Η επιτροπή του Συνεργατικού πάντα υποστήριζε αυτή την κίνηση. Και η Συνεργατική Κεντρική Τράπεζα αγκάλιασε αυτή την ιδιαιτερότητα του Νεάρχου Ιωάννου και μάλιστα τη στήριξε πάρα πολύ. Κι αυτό δείχνει πόσο ανοιχτόμυαλη είναι η διοίκηση και είναι κάτι που τους τιμά ιδιαίτερα.

“Έχω πάρει κατά καιρούς διάφορες αρνητικές κριτικές. Όταν είσαι δημόσιο πρόσωπο και ως Γενικός Διευθυντής βγαίνεις με 25άχρονους στη σκηνή και παίζεις ροκ, είναι λογικό να υπάρξουν κάποιες αντιδράσεις”.

Θα χαρακτηρίζατε τον εαυτό σας επαναστάτη;
Πολύς κόσμος με χαρακτηρίζει ιδιόρρυθμο με τη θετική έννοια. Ότι παρεκκλίνω από τα συνηθισμένα. Εγώ όμως δεν θεωρώ τον εαυτό μου ιδιόρρυθμο. Τον θεωρώ φυσιολογικό. Δεν θα χαρακτήριζα ποτέ τον εαυτό μου επαναστατη, και αν το έκανα θα τον χαρακτήριζα επαναστάτη του γλυκού νερού. Ο τελευταίος επαναστάτης για μένα ήταν ο Τσέ Γκεβάρα. Πάω ενάντια στο κατεστημένο, αλλά δεν έχω κάνει κάτι για να το αλλάξω.

Η Κύπρος πιστεύετε θα ‘επαναστατήσει’ κατά κάποιο τρόπο με όλα αυτά που περνά το τελευταίο διάστημα; Όπως έκανε η Ελλάδα;
Στην Ελλάδα για την ώρα υπάρχει πολύ μπλα μπλα. Ακόμη δεν έγιναν αλλαγές ουσιαστικές. Τα κινήματα αλλάζουν τα πράγματα και όχι τα άτομα ως μονάδες. Αν υπάρξει ποτέ ένα κίνημα όπως το Σύριζα στην Κύπρο ίσως αλλάξουν τα πράγματα. Για την ώρα δεν υπάρχει όμως. Οι Κύπριοι δεν είμαστε επαναστάτες από τη φύση μας. Η τελευταία αν θέλετε επανάσταση που έγινε, ήταν το 1955, όπου κάποιοι άνθρωποι από όλες τις γωνιές της Κύπρου πολέμησαν και θυσίασαν τη ζωή τους για ένα όραμα.  

Έχετε εργαστεί και στη Γερμανία. Ποια είναι πιστεύετε τα στοιχεία που έχουν οι Γερμανοί και δεν έχουν οι Κύπριοι και είναι τόσο μπροστά;
Δεν είναι θέμα λαών πιστεύω. Κι ας μην βλέπουμε μόνο την πρόσφατη ιστορία. Πολλοί πριν τους Γερμανούς ανέπτυξαν πολιτισμό. Οι Αρχαίοι Έλληνες, οι Ασσύριοι, η Αίγυπτος, ο αραβικός κόσμος κλπ. Η Βαγδάτη ήταν κάποτε το κέντρο των επιστημών. Στην πρόσφατη ιστορία καταφέρνουν οι Γερμανοί να είναι πάντα δυνατοί. Και κουβέντες τύπου οι Γερμανοί είναι αυστηροί και βαρετοί κλπ, είναι κλισέ που δημιουργήθηκαν μετά το Β’ παγκόσμιο πόλεμο. Οι Γερμανοί έχουν και χιούμορ, είναι και χαλαροί. Στην Κύπρο το μέγεθος της χώρας δεν βοηθά. Δεν μπορούμε ν’ αναπτύξουμε βιομηχανία.

Μπορούμε όμως να γίνουμε ένας σημαντικός τουριστικός προορισμός.
Ναι, αλλά στον τουρισμό υπάρχει μια προχειρότητα. Μας παίρνει πίσω η νοοτροπία μας. Η φιλοσοφία μας είναι, «Εγώ στραώνω και πουλώ τζε σου άμπλεπε τζε αγοράζε». Είμαστε «παραπόττηες» ως λαός. Είμαστε και κακόγουστοι πολλές φορές. Έχουμε ρίξει και την ποιότητα του φαγητού στις τουριστικές περιοχές.

Ποια είναι η αγαπημένη σας φράση;
«Κύριε Λέησον», είναι μία φράση που χρησιμοποιώ συνέχεια. Μία παροιμία που προσπαθώ να εφαρμόζω στη ζωή μου είναι, «εκαλλικώναν τους αππάρους τζε εσηκώναν τζε οι γαδάροι τα πόδκια τους. Έχει να κάνει με την αυτογνωσία. Να αντιλαμβάνεσαι ώσπου μπορείς να φτάσεις. Να έχεις το γνώθι σαυτόν.

Αν μπορούσατε να περάσετε 15 λεπτά με κάποιον, είτε είναι εν ζωή είτε όχι, ποιος θα ήταν; Τι θα του λέγατε;
Θα ήθελα να κάνω μία φανταστική συζήτηση με τον Καρλ Μαρξ για να μου διευκρινίσει κάποιες απορίες που έχω στον τρίτο τόμο του κεφαλαίου. Η πολύχρονη μελέτη που έκανα στο κεφάλαιο του Μαρξ δεν έχει να κάνει μόνο με την οικονομία. Είναι ολόκληρη φιλοσοφία για την αντίληψη της κοινωνίας, της φύσης, του ανθρώπου. Είναι ο μαρξιστικός τρόπος σκέψης. Ο τρόπος που αντιλαμβάνομαι τα πάντα.

Υπάρχει κάτι που ονειρεύεστε να κάνετε κάποτε;
Δύσκολη ερώτηση. Το όνειρό μου ήταν να κάνω μία μπάντα και το έκανα. Το όνειρό μου ήταν να γράφω θεατρικά, το έκανα. Σε κάποια φάση θα μου άρεσε ν’ ανοίξω ένα πολύ μικρό εστιατόριο των 20 ατόμων ίσως όταν αφυπηρετήσω. Να μαγειρεύω παραδοσιακά κυπριακά φαγητά και να ταΐζω τον κόσμο. Όχι με γνώμονα το κέρδος. Είναι ένα μικρό πράγμα, αλλά αυτά έχουν σημασία στη ζωή.