Φίλιππος Πλιάτσικας
Απο Μύρια Τρύφωνος
Δημοσιεύθηκε: 20 August 2016

∆εδοµένης της επιτυχούς πορείας σας στην µουσική σκηνή για περισσότερα από 25 χρόνια, ποιος είναι ο στόχος που δεν έχετε επιτεύξει ακόµα;
∆εν είχα ποτέ στόχους που να έχουν σχέση µε την µουσική, παρά µόνο να µε βοηθάει σε προσωπικό επίπεδο στο να διατηρώ την ισορροπία µου. 

Ποια θεωρείτε εσείς την µεγαλύτερή σας µουσική επιτυχία και για ποιο λόγο την ξεχωρίζετε;
Η µουσική δεν έχει σχέση µε τον πρωταθλητισµό άρα η έννοια της επιτυχίας είναι κάτι καθαρά υποκειµενικό. Κάθε δουλειά που έβγαινε και εξακολουθεί να προκύπτει, είναι µια δική µου προσωπική επιτυχία γιατί µε βοηθά να εξελίσσοµαι. Το κοµµάτι που αφορά το πώς ο κόσµος το εκλαµβάνει είναι ένα ξεχωριστό κοµµάτι. Γι’ αυτό το κοµµάτι υπάρχουν τα νούµερα που µπορούν να µιλήσουν και είναι ξεκάθαρα. Στην εποχή του συγκροτήµατος για παράδειγµα δίσκοι όπως η Στίλβη ξεχώρισαν και στην προσωπική µου πορεία αντιστοίχως δίσκοι όπως το ΟΜΝΙΑ. 

‘Στα χρόνια που περάσανε λίγες στιγµές µετράνε που σου χαράσσουν την ζωή’. Ποιες στιγµές είναι χαραγµένες στην δική σας ψυχή;
∆εν διαφέρω από τους υπόλοιπους ανθρώπους, άρα κάποιες αντίστοιχες στιγµές όπως όλους είναι αυτές που παίξανε σηµαντικό ρόλο σε αυτό που είµαι, απ’ τα παιδικά, απ’τα εφηβικά αλλά και απ’τα µετέπειτα χρόνια της ενηλικίωσης. Στιγµές που έχουν να κάνουν µε τη προσωπική µου διαδροµή αλλά και µε τη σχέση µου µε τους άλλους ανθρώπους. 

Πόσο αυστηρό υπήρξε σε βάθος χρόνου το ‘πλάσµα’ µέσα σας µαζί σας;
Έχω υπάρξει αυστηρός και σκληρός µε τον εαυτό µου. Θεωρώ την αυτοκριτική ένα πολύ καλό µέσο για την προσωπική µας εξέλιξη, αλλά αυτός ο αγώνας δεν θα πάψει ποτέ να υπάρχει µε το “πλάσµα” µέσα µας. 

Όντας αποδεδειγµένα λάτρης της οµαδικότητας και της υγιούς συνεργασίας, πώς προέκυψε η επιλογή των συγκεκριµένων συνοδοιπόρων στην τελευταία σας δισκογραφική δουλειά;
Καθαρά απ’ τις ανάγκες των τραγουδιών όπως προέκυπτε πάντα. Τα τραγούδια µας οδηγούν και εµείς ακολουθούµε. 

Πόσο δύσκολο ή εύκολο ήταν για εσάς να συντονιστείτε σε έναν πιο µοναχικό µουσικό βηµατισµό µετά τους Πυξ Λαξ;
Ο λόγος που σταµατήσαµε να υπάρχουµε ως συγκρότηµα ήταν να δοκιµάσουµε κάποια µοναχικά προσωπικά µονοπάτια, άρα για όλους µας ήταν ένα ζητούµενο αυτό, οπότε δεν θα το χαρακτήριζα σίγουρα δύσκολο, αλλά αναγκαίο. 

Η τελευταία σας δισκογραφική δουλειά αποτελεί µουσική προέκταση του συγγραφικού σας ντεµπούτου, το οποίο φέρει τον τίτλο “Το Όνοµα”. Μιλήστε µας λίγο για αυτό.
"Το Όνοµα" προέκυψε ως αναστεναγµός µε µια ανάσα, ήταν µια χειµαρρώδης παρόρµηση, που δεν ξέρω γιατί και ούτε προς το παρόν µε ενδιαφέρει να το ψάξω, απλά προέκυψε. Οι χαρακτήρες ζωντάνεψαν µέσα απ' το χαρτί και έζησαν µαζί µου για ενάµιση χρόνο περίπου. Πρόκειται για µια µυθοπλασία, για µιά φανταστική ιστορία που γεννήθηκε εξ' ολοκλήρου στο κεφάλι µου. Άν αυτό είναι τυχαίο ή όχι θα το δείξει ο χρόνος. Όλα τα τραγούδια έχουν έναν ιδιαίτερο και προσωπικό λόγο που προέκυψαν και ειδικα σε αυτόν τον δίσκο λειτούργησαν και σαν καταλύτες µεταξύ των ενοτήτων του βιβλίου. Οπότε εχουν έναν εννιαίο ρόλο τόσο στη δουλειά αυτή όσο και στην ψυχή µου.

Όντας πράγµατι εν τω µέσω µιας περιόδου όπου σφύζετε από δηµιουργικότητα ανάµεσα στην σύνθεση, την συγγραφή και τα ωδεία που φέρουν την υπογραφή σας, πώς σας φαίνετε η προοπτική να ασχοληθείτε σε βάθος χρόνου πιο ενεργά µε κάτι άλλο πέραν της µουσικής;
Έχετε κάποιο κόλπο να επεκτείνετε τις ώρες τις ηµέρας? Γιατί ήδη δεν µας φτάνουν! 

Τι θεωρείτε την απόλυτη ευτυχία; Έχετε φτάσει ποτέ στην νιρβάνα; Κι αν όχι, τι στέκεται εµπόδιο αναµεσό σας; 
Η ευτυχία παρουσιάζετε στιγµιαία σε µικρές στιγµές και µικρές δόσεις, δεν έχει ορισµό δεν µοιάζει µε κάτι άλλο. Καλό είναι όταν περνάνε από δίπλα σου αυτές οι στιγµές να µπορείς να τις καταλάβεις. Αυτή είναι η δική µου νιρβάνα. 

Ποιο είναι το µότο το οποίο σας εκφράζει καλύτερα ως άνθρωπο και ως καλλοτέχνη και αποτελεί τον πυρήνα των δικών σας επιλογών;
Θεωρώ ότι ένα απ’τα προτερήµατα της ανθρώπινης φύσης είναι ότι µπορεί να αλλάξει γνώµη και να εξελίσσετε, άρα τα  µοτο που µε χαρακτηρίζουν αλλάζουν και έχουν αλλάξει πολλά από αυτά µέχρι σήµερα. ∆εν µπορώ λοιπόν να σας πω ένα γιατί κινδυνεύει µέχρι να κυκλοφορήσει η συνέντευξη να έχει αλλάξει σε κάτι άλλο. 

Η Κύπρος σας αγαπά και σας στηρίζει ενεργά σε κάθε µουσικό σας εγχείρηµα. Ποια γεύση σας αφήνει µετά από κάθε επίσκεψή σας εδώ;
Όπως λέει και το τραγούδι…”Χρυσοπράσινο φύλλο ριγµένο στο πέλαγο. Γη των κοριτσιών που γελούν. Γη των αγοριών που µεθούν. Γη του µύρου, του χαιρετισµού. Κύπρος της αγάπης και του ονείρου..”

Ποια είναι τα σχέδιά σας για το υπόλοιπο της σεζόν;
Να συνεχίσουµε να ταξιδεύουµε µε “Ένα πλοίο για τον παράδεισο” παρουσιάζοντας “Το Rock της ∆υτικής όχθης”.