ΤΖΩΡΤΖΙΑ ΚΕΦΑΛΑ: Δίνοντας βάση στον ρυθμό της ζωής!
Δημοσιεύθηκε: 17 November 2015

Της Ειρήνης Ασημένου
Φωτογραφία: Κωνσταντίνος Γεωργίου
Τοποθεσία: Kapetanios Odyssia Hotel

Μια γυναίκα που πατάει γερά στη Γη ενώ ταυτόχρονα απογειώνεται και μας παίρνει μαζί της. Η Τζώρτζια Κεφαλά μας μιλά για αυθεντικότητα, ομαδικότητα και κοσμική ενέργεια σ’ εναν κόσμο που έχει στραφεί προς την ύλη και δεν ακούει πλέον την ίδια του τη φύση. Το ροκ είναι ρυθμός και η ίδια ροκάρει και ισορροπεί πάντα παρέα με τους “Μπλε” που αγαπάμε και κρατάμε σταθερά στους ρυθμούς μας. Tη συναντήσαμε στο Art Festival της Λεμεσού και συντονιστήκαμε για λίγο στο ίδιο μήκος κύματος μέσα από μια κουβέντα απλή, με μεγάλες αλήθειες...

Έχεις δηλώσει ότι όταν ενώθηκες με τους Μπλε ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου. Τι σε κάνει ευτυχισμένη γενικότερα;

Μάλλον θα εννοούσα ότι ήταν μια μέρα χαράς για κάτι σημαντικό που μόλις άρχιζε. Το νιώσαμε ταυτόχρονα και ο σύντροφός μου και εγώ. Η ευτυχία είναι στιγμές και μια αίσθηση πως ζεις στο παρόν. Πως βρίσκεσαι ολόκληρος, μέσα έξω, στο τώρα. Όταν συμβαίνει αυτό, μπορείς να είσαι και γνήσια δημιουργικός.

Βλέπεις εξέλιξη στον εαυτό σου από εκείνη την ευτυχισμένη στιγμή μέχρι σήμερα;

Δεν θα το έλεγα «εξέλιξη». Νομίζω μάλιστα πως καλό είναι να γυρνάς προς τα πίσω πολλές φορές. Τότε που σκεφτόμασταν χωρίς να κρίνουμε και να συγκρίνουμε, τότε που το να υπάρχεις δεν σήμαινε πως πρέπει να γίνεις «κάτι άλλο» από αυτό που είσαι. Όταν ήμασταν παιδιά δηλαδή.

Είσαι μια δυνατή περσόνα. Σκέφτηκες ποτέ να κάνεις σόλο καριέρα;

Νομίζω πως πάντα υπάρχει μια ομάδα που δουλεύει μαζί με τον οποιοδήποτε... σπάνια κάποιος τα κάνει όλα μόνος του. Εμένα μου ταιριάζει αυτό γιατί θέλω τη χαρά της συνεργασίας όπως και το να τιμώ τους συνεργάτες μου, χωρίς να πιστεύω πως είμαι ο πιο σημαντικός κρίκος στην κοινή μας δουλειά. Κάποια στιγμή θα ήθελα να καταθέσω, παρ’ όλα αυτά και τις αποκλειστικά δικές μου μουσικές ανησυχίες, χωρίς αυτό να σημαίνει σόλο καριέρα.

Είμαστε κι εμείς εδώ στο νησί άνθρωποι που πουλάνε τρέλα, πιστεύεις ότι η τρέλα “φτιάχνεται” και “πωλείται” ή είναι κάτι αυθόρμητο;

Αυτό που οι άλλοι χαρακτηρίζουν τρέλα, είναι συνήθως μία διαφορετική θεώρηση και στάση ζωής. Όταν ο στόχος σου είναι η διαφορετικότητα και η έλλειψη συνεννόησης, τότε την «πουλάς». Αν όμως είναι απλά άλλη θέση, τότε είσαι !

Έχει τύχει ποτέ να σε σοκάρει κάτι στην επαφή σου με τον κόσμο; Είτε αυτό είναι συναυλία ή μία απλή βόλτα.

Πάντα με συνεπαίρνει η τεράστια ενέργεια, αυτό που πάλλεται όταν συντονίζονται οι άνθρωποι μέσα απ’ τη μουσική. Νομίζω πως αν είχε εικόνα αυτό θα ήταν μια ακτίνα φωτός προς τον ουρανό. Ένα κοσμικό λέιζερ. Αυτό σε μια συναυλία. Τώρα σε προσωπική επαφή πάντα με εντυπωσιάζουν οι κουβέντες. Γιατί μου δίνουν άλλες οπτικές σε γνωστά μου θέματα, που έχουν να κάνουν με εμένα, με τη μουσική, με τον κόσμο, με τις σχέσεις, τις εικόνες, τις επιθυμίες κ.α. που ιδωμένα από άλλα μάτια αποκτούν άλλη διάσταση.

Οι σπουδές σου ήταν πάνω στον χορό. Μετανιώνεις που μπήκε σε δεύτερη μοίρα;

Μέσα μου ποτέ δεν ήρθε σε δεύτερη μοίρα. Στις συναυλίες θεωρώ το σώμα μου ένα όργανο. Θεωρώ τα σώματα των τραγουδιστών, κυρίως στη χώρα μας, απενεργοποιημένα. Έτσι, ξοδεύοντας τον εαυτό σου σε πόζες και στησίματα δεν μπορείς να τραγουδήσεις σωστά. Δεν πρέπει να πάλλονται μόνο οι φωνητικές χορδές, αλλά όλο το σώμα, αφού πρώτα χαλαρώσει και ελευθερωθεί. Να αφήσεις την ενέργεια να ταξιδεύει στο σώμα σου ανεμπόδιστα και να εκφράζεται όπως θέλει αυτή. Αυτό εννοώ χορό. 

Η πρώτη σου επαφή με τη μουσική ήταν οι “Δαίμονες” του Νίκου Καρβέλα. Τι έμεινε στην πορεία από αυτό το πάντρεμα;

Όχι η πρώτη επαφή με τη μουσική, αλλά η πρώτη επαφή με το μουσικό θέατρο και η πρώτη μου δουλειά. Από εκεί έχει μείνει μια φιλία που ταξιδεύει στο χρόνο με την Άννα, και βέβαια η εμπειρία στη συμμετοχή, αλλά και στο πώς χτίζεται μια τέτοια παράσταση.

Το ρόκ είναι επανάσταση. Τι θα ήθελες να αλλάξεις στην κοινωνία που ζούμε εν έτει 2015;

Ο ρυθμός. Νομίζω πως έχουμε χάσει τον ρυθμό της ζωής. Τον χτύπο της καρδιάς, της αναπνοής. Ακόμα και τ’ αστέρια πάλλονται στον βραδινό ουρανό. Εμείς το χάσαμε. Κοιτάμε αλλού. Θεωρήσαμε την ανάσα δεδομένη, σταθερή. Δεν προσέξαμε την επανάληψη, τη διαφορά, την αλλαγή, τον νόμο του σύμπαντος, τον ρυθμό. Μείναμε στο χάος.

Πως είναι να ροκάρεις και να είσαι μητέρα, σύζυγος και γυναίκα ταυτόχρονα;

Όλα αυτά για μένα είναι ροκ. Δεν έχει σημασία τι κάνεις, αλλά πώς. Όλοι ερωτευόμαστε, αλλά λίγοι αφήνουμε το αίσθημα της ασφάλειας και του φόβου στην άκρη. Όλοι ερωτευόμαστε, αλλά σπάνια δεν φορτώνουμε με προσδοκίες τους άλλους. Και πάει λέγοντας...

Η οικογένεια στις μέρες μας είναι ένας θεσμός που περνά επίσης την κρίση του. Εσύ τα καταφέρνεις μια χαρά. Τι έχει σημασία τελικά;

Η οικογένεια είναι και αυτή μια ομάδα και πρέπει να σέβεσαι τα μέλη της. Αν είσαι «αρχηγός» τότε αυτό πρέπει να το χαίρονται και να στο αποδίδουν κυρίως οι άλλοι. Όχι εσύ. Και είπαμε.. μακριά από προσδοκίες, αυτοπροβολές, επιθυμίες και όνειρα που έχουμε για τους οικείους μας, χωρίς να τους ρωτήσουμε πολλές φορές..

Ένα μότο που θα ήθελες να μοιραστείς με τους αναγνώστες του Victus; 

Ένας στίχος τραγουδισμένος από τον Ξυλούρη.. «Αυτόν τον κόσμο τον καλό άλλοι τον καρτεράνε. Σκέψου φίλε μου, σκέψου φίλε μου την ώρα, την ώρα, την ώρα που θα φεύγεις».