Ελένη Τσαλιγοπούλου «Ουρλιάξτε γιατί χανόμαστε!»
Απο Θεόδουλος Παπαβασιλείου
Δημοσιεύθηκε: 20 October 2015

Αγαπάει το ρεμπέτικο, το λαϊκό, το καλό τραγούδι. Αναζητά τον ουσιαστικό στίχο και τη μουσική που έχει μνήμη. Την ίδια ώρα, η δική της μνήμη ταξιδεύει πάντα στη Νάουσα, στην πόλη που, όπως παραδέχεται, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη ζωή της. Από ‘κει ξεκίνησε το ταξίδι της και, τριάντα χρόνια μετά, φτάνει στο σήμερα, κουβαλώντας στις αποσκευές τις μεγάλες συνεργασίες και όμορφα τραγούδια. Το Victus συνάντησε την Ελένη Τσαλιγοπούλου κατά τη διάρκεια της καλοκαιρινής της περιοδείας. Στο μέσο ενός ακόμη μουσικού της ταξιδιού, που είχε ως στόχο να ντύσει με μελωδία διαδρομές», γεμίζοντας τις νύχτες μας με χρώματα...

Ζούμε σε μια περίοδο μεγάλων πολιτικοκοινωνικών αλλαγών λόγω της οικονομικής κρίσης. Αυτό πώς σε επηρεάζει ως καλλιτέχνη και ως άνθρωπο; 

Ζώντας τριάντα χρόνια μες το τραγούδι, τα έχω δει όλα! Όλες τις αλλαγές, την εξέλιξη του ελληνικού τραγουδιού, την καλή πλευρά αλλά και την κακή -δηλαδή τις ευκολίες των ανθρώπων της μουσικής μας. Τα τελευταία χρόνια που η κατάσταση είναι η χειρότερη, νιώθω ότι, παρόλες τις δυσκολίες, υπάρχει δημιουργικότητα και πιο σωστός λόγος για να υπάρχει ένα τραγούδι. Όλα αυτά σε σχέση με την τέχνη μου. Κατά τα αλλά, αυτό που βιώνουμε τελευταία με θλίβει και με θυμώνει πολύ, γιατί ξέρω ότι θα πάρει πολύ χρόνο, θα χαθεί μια ολόκληρη γενιά για να ισορροπήσει η κατάσταση.

Παλιά, το ρεμπέτικο και το λαϊκό τραγούδι – που αποδεδειγμένα αγαπάς πολύ – κατάφερναν με τον στίχο και τη μουσική τους, να εκφράσουν, να συγκινήσουν, να ενώσουν μεγάλες μερίδες ανθρώπων. Έχουμε σήμερα τέτοια τραγούδια;

Απλά δεν έχουμε νέο λαϊκό τραγούδι. Εύχομαι να ξαναβρούμε το νήμα και να το εξελίξουμε. Αλλά υπάρχουν ακόμη τραγούδια και καλλιτέχνες, συνθέτες, στιχουργοί, τραγουδοποιοί και τραγουδιστές που μας δίνουν αγαπημένα τραγούδια. Επίσης, ας μην ξεχνάμε ότι είμαστε σε μια μεταβατική κατάσταση που σίγουρα θα βγάλει κάπου...

Εσένα εξακολουθούν να σε συγκινούν τα ίδια στοιχεία σ’ ένα τραγούδι, όπως όταν πρωτοξεκίνησες; 

Στην αρχή διάλεγα τραγούδια και συνεργάτες με το ένστικτο. Τώρα, μετά από τόσα χρόνια είναι τελείως διαφορετικό. Ξέρω ακριβώς τι δεν μου αρέσει! Δίνω βάρος κυρίως στον στίχο και θέλω η μουσική ενός τραγουδιού να έχει μνήμη. Επίσης, είναι σημαντικό το ποιος θα ενορχηστρώσει ένα τραγούδι.

Τι είναι αυτό που μπορεί να σε κάνει να νιώσεις άβολα – αμήχανα σε μια συναυλία και τι είναι αυτό που μπορεί να σε «απογειώσει»;

Όλα τα lives βασίζονται στην επικοινωνία και αυτό χρειάζεται χημεία από την σκηνή προς τον κόσμο, αλλά και από τον κόσμο προς την σκηνή. Επομένως, όλα αυτά είναι πιθανά. Μπορεί να "χαθεί" ένα live ή να απογειωθεί.

Υπάρχει ένα ιδιαίτερο, αστείο περιστατικό από κάποια εμφάνισή που έκανες, το οποίο έχει μείνει χαραγμένο στο μυαλό σου;

Πριν από πολλά χρόνια σε μια συναυλία ένας φανατικός θεατής ζητούσε ένα παραδοσιακό τραγούδι, την "Πέρδικα", αλλά το ζητούσε επίμονα σε όλη την διάρκεια της συναυλίας! Πάω, λοιπόν, στην άκρη της σκηνής, σηκώνω το χέρι μου και τον μουντζώνω, σχετικά χαριτωμένα και γελάει ο κόσμος. Τότε αυτός με κοιτάει έκπληκτος και λέει: «Μούντζωνέ μας, αλλά πες μας την πέρδικα!»! Έπεσε το θέατρο από τα γέλια κι εγώ το θυμάμαι πολύ τρυφερά.

Οι παιδικές αναμνήσεις απ’ τη Νάουσα, από την οικογενειακή ταβέρνα και τα τραγούδια του μπαμπά, ο οποίος ήταν και ψάλτης, πόσο επηρέασαν του δικό σου μουσικό προφίλ;

Η Νάουσα, η πόλη μου, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ζωή μου. Μια πόλη μικρή, με μεγάλη και πολύ έντονη μουσική παραδοσιακή. Ωστόσο, πιστεύω ότι την αγάπη μου για την μουσική μου την μετέφερε ο πατέρας μου, αλλά και όλη η οικογένεια. Το βίωσα τελικά θεαματικά και θεωρώ ότι είναι το πιο σημαντικό δώρο που μου προσφέρθηκε, γιατί δημιούργησε μέσα στα χρόνια μια ξεχωριστή αισθητική στον τρόπο μου...

Πόσο αισιόδοξη είσαι και από πού αντλείς δύναμη σε μια δύσκολη στιγμή ή στις «μίζερες φάσεις» σου;

Θαυμάζω τους ανθρώπους που τα καταφέρνουν αυτά τα δύσκολα χρόνια και προσπαθούν να είναι αισιόδοξοι και δημιουργικοί χωρίς να έχουν κάποιο άλλο μέσο, κάποια "τέχνη". Γιατί εγώ, χωρίς την τέχνη μου, που με βοηθάει παρά πολύ, δεν ξέρω πώς θα αντιδρούσα.

Ποιο είναι το θετικό μότο που σε χαρακτηρίζει και θα ήθελες να «το περάσεις» μέσα από το Victus;

Ουρλιάξτε γιατί χανόμαστε!!

Του Θεόδουλου Παπαβασιλείου

Φωτογραφία: Μιχάλης Κόκκινος