Χρήστος Θηβαίος
Απο Μύρια Τρύφωνος
Δημοσιεύθηκε: 24 October 2016

Το σηµαντικότερο µάθηµα που έχω πάρει τα τελευταία χρόνια είναι η γυναίκα µου.

Μέσα από τα τραγούδια του γραµµένοι τόµοι συναισθηµάτων, εµπειριών,λόγων προσωπικών. Ο Χρίστος Θηβαίος σε µια συνέντευξη άκρως αναδροµική µας επιτρέπει να ρίξουµε µια κλεφτή µατιά στα παιδικά του χρόνια και µας παρασέρνει µε φιλοσοφικούς βηµατισµούς στον κόσµο της αλληγορίας, της µεταφοράς, της πνευµατικής αναζήτησης, ενδοσκόπησης και αυτοκριτικής.

Λόγω του ύφους της συνέντευξης θα ήθελα να χαλαρώσετε και να ξεκινήσουµε µε µια αναδροµή στα παιδικά σας χρόνια.

Γεννήθηκα στο Μεταξουργείο, στην Αθήνα, και µεγάλωσα στα Εξάρχεια. Ο πατέρας µου ήταν τενόρος και η µητέρα µου ηθοποιός και έκανε ακροβατικά από τα 5 της χρόνια. Τα παιδικά µου χρόνια αφορούσαν κυρίως το θέατρο. Οι γονείς µου, οι παππούδες µου, οι θείοι µου, όλοι ήταν ηθοποιοί. Αυτό που λέγανε ‘περιπλανώµενος θίασος’ και που είθισται ως ορολογία να είναι το τσαντίρι, το µπουλούκι. Οπότε εγώ γεννήθηκα και µεγάλωσα µέσα σε αυτό το θεατρικό κλίµα. Είχα την τύχη να συναισθάνοµαι ότι όλοι οι ηθοποιοί και οι συντελεστές µιας θεατρικής παράστασης και µιας θεατρικής περιοδείας ήταν όλοι συγγενείς µου. Όταν λέω ‘συγγενείς µου’ εννοώ ότι ήταν συγγενείς εξ’ αίµατος και για εµένα το αίµα ήταν το κείµενο, ο λόγος. Οπότε τα παιδικά µου χρόνια αφορούσαν κυρίως περιοδείες µέχρι να πάω στο δηµοτικό, µε τους γονείς µου και τους ‘συγγενείς µου’, όπου όταν εγώ ήµουν σχολείο και οι γονείς µου σε περιοδείες, µε κράταγαν, µου έκαναν µπέιµπι-σίττινγκ γνωστοί και άγνωστοι ηθοποιοί και ερµηνευτές που δεν δούλευαν εκείνο τον καιρό. Σε ηλικία 19 χρονών έφυγα για την Ιταλία, όπου σπούδασα, έζησα και εργάστηκα µετά το τέλος των σπουδών µου για 12 χρόνια. Εκεί έγραψα και τα πρώτα µου τραγούδια, µέσα από τις µελέτες µου. Έπειτα γύρισα στην Ελλάδα, συνάντησα τους παλιούς µου φίλους, που έτυχε να είναι οι Συνήθεις Ύποπτοι και βγήκε ο πρώτος δίσκος.

Οι σπουδές στην Φιλοσοφία στην Ιταλία πώς προέκυψαν;

Πάντα ήθελα να µπαίνω στην ζωή των ανθρώπων που θαύµαζα, όσο µπορούσα βέβαια γιατί τότε δεν υπήρχε το ίντερνετ. Οι άνθρωποι που θαύµαζα ήταν τότε από τον Τζιµ Μόρισσον µέχρι τον Γιάννη Ρίτσο, από τους Beattles µέχρι τον Νίκο Καρούζο, από τους Pink Floyd µέχρι τον Μάνο Χατζιδάκι. Οπότε έψαχνα κατά κάποιον τρόπο να βρω µέσα από τα λόγια τους το φοιτητικό τους παρελθόν και είδα ότι έπρεπε κι εγώ να σπουδάσω. Ήθελα να σπουδάσω φιλοσοφία και ταξιδεύοντας στην Ευρώπη µου άρεσε πολύ η πόλη της Μπολόνια, όπου αυτή µε κράτησε.

Γιατί επιλέξατε να σπουδάσετε Φιλοσοφία και όχι κάτι σχετικό µε την Μουσική;

∆εν µε ενδιέφερε τόσο να σπουδάσω µουσική γιατί είχα ήδη κάποιες σπουδές στην σύνθεση, αλλά αυτό που µε ενδιέφερε περισσότερο ήταν ο λόγος και τα κείµενα και η σκέψη πάνω στα κείµενα. Οπότε περιοδεύοντας σε διάφορες σχολές στην Μπολόνια θέλησα να δώσω αρκετά δύσκολες εξετάσεις και κατάφερα να µπω στην σχολή Φιλοσοφίας. ∆ιαβάζοντας και µελετώντας Φιλοσόφους και Λογοτεχνία, όπου επίσης είχα και την τύχη να έρθω σε επαφή µε δύο πολύ µεγάλους καθηγητές, τον Umberto Eco και τον Valerio Marchetti, είδα πως ο τρόπος µου να εκφράζοµαι ήταν να γράφω κείµενα και αυτά τα κείµενα να τα κάνω τραγούδια. Έτσι εφηύρα το δικό µου επάγγελµα.

Αυτά τα κείµενα, τα αυτούσια κείµενα, έχουν δει ποτέ το φως της δηµοσιότητας;

Όχι. Ο τρόπος µε τον οποίο σκέφτοµαι και τα κοινοποιώ είναι µέσα από το τραγούδι, οπότε δεν έχω κάποια άλλη σκέψη να τα εκδώσω. Η γνώση είναι δύναµη και το διάβασµα άθληµα το οποίο δεν επιλέγουν πολλοί.

Έχετε νιώσει ποτέ µόνος σε αυτό το βάθρο;

∆εν είναι βάθρο προς Θεού. Κάθε άνθρωπος πιστεύω ανά πάσα στιγµή διαβάζει και κάνει ανάγνωση. Εσείς χωρίς να το καταλαβαίνετε αυτή τη στιγµή µπορεί να διαβάζετε τα µαξιλάρια στα οποία ακουµπάτε. Ανάγνωση µπορεί να είναι µια βιτρίνα, τα πράγµατα που επιλέγει κάποιος, ή το κανάλι που επιλέγει. Κάθε άνθρωπος διαβάζει αλλά δεν το συνειδητοποιεί ότι διαβάζει. Ο καθένας διαβάζει διαφορετικά αντικείµενα και διαφορετική πραγµατικότητα. ∆εν είναι θέµα ανωτερότητας, αλλά επιλογή του καθενός το πόσο βαθιά µπαίνει µέσα στην καθηµερινότητά του.

Αυτή η ‘επιλογή’ πόσο έχει επηρεάσει την προσωπική σας ζωή;

Με έχει επηρεάσει στο εξής µέτρο: το γεγονός ότι κάθε φορά προσπαθώ να κάνω ένα βήµα πίσω για να σκεφτώ τι έχω κάνει λάθος και να προσπαθήσω να γίνω καλύτερος άνθρωπος στα επόµενα 2 βήµατα που θα κάνω µπροστά.

Ας µιλήσουµε λίγο για συναισθήµατα. Θα ήθελα να ανατρέξετε λίγο στο παρελθόν και να θυµηθείτε την πρώτη σας συναυλία.

2 Απριλίου του 1977, στην 1 η Λυκείου, όταν είχα µάθει στην κιθάρα µόνο 7 τραγούδια και µας είχε καλέσει εµένα και άλλους συµµαθητές µου το Λύκειο των Θηλέων – γιατί τότε ήµασταν χωριστά – να ανοίξουµε το πάρτι στην Αίγλη Ζαππείου στο κέντρο της Αθήνας. Παίξαµε αυτά τα 7 τραγούδια, τα θυµάµαι κιόλας (γέλια) ήταν το ‘Let it be’, ‘Yesterday’, ‘Rock around the clock’, ‘Hotel California’, ‘Τα παιδιά του Πειραιά’, ‘Κάθε κήπος’ και το ‘Be-Bop-A-Lula’. ∆εν είχαν απαραίτητα συνοχή µεταξύ τους, απλά αυτά είχαµε µάθει. Κάποια στιγµή έντροµη µια οµάδα από το Λύκειο έρχεται και µας λέει ‘Παίξτε κι άλλα τραγούδια γιατί έχει χαλάσει το πικ-απ, οπότε δεν έχουµε µουσική για το πάρτι’. Εγώ δεν ήξερα να παίζω άλλα τραγούδια. Ευτυχώς τα κορίτσια έκαναν παρέα µε άλλα παιδιά µεγαλύτερα και εκεί ήταν κάτι πρωτοετείς φοιτητές Πολυτεχνείου οι οποίοι ήξεραν κιθάρα, τύµπανα κτλ. και µου λένε ‘Πιτσιρικά, εµείς θα παίζουµε και ό,τι ξέρεις να τραγουδάς, τραγούδα. Αυτή ήταν στην ουσία η πρώτη µου αυτοσχέδια συναυλία η οποία διήρκησε 4 ώρες περίπου και παίξαµε από Olympians, Doors, Led Zeppelin, Pink Floyd, µέχρι Χατζιδάκι.

Πώς νιώσατε εκείνο το βράδυ; Θυµάστε πώς αισθανθήκατε;

Στην αρχή είχα αγωνία, φόβο και µετά χαρά.

Μετά από αυτή την πολύχρονη πορεία στον χώρο της µουσικής, έχετε ξαναβιώσει ποτέ τα ίδια συναισθήµατα εκείνης της πρώτης συναυλίας;

Τα νιώθω πάντα και πάντα έχω µεγάλη ανασφάλεια ούτως ώστε να είµαι τόσο καλός όσο περιµένει ο κόσµος και ίσως ακόµα καλύτερος.

Τι νοµίζετε ότι περιµένει ο κόσµος από εσάς;

Περιµένει συνέπεια και η συνέπεια είναι το πιο βαθύ και το πιο βαρύ συναίσθηµα.

Συνέπεια ως προς τι; Ως προς την απόδοσή σας;

Ως προς την απόδοση και ως προς το ιστορικό ή την πορεία κάποιου ανθρώπου.

Πώς θα χαρακτηρίζατε την δική σας πορεία;

Κάτι το οποίο διαδραµατίζεται ανάµεσα σε µια ανάβαση σε µια άγονη κορφή και από την άλλη µια βαθιά βουτιά σε παγωµένη θάλασσα για να φτάσω στην αντίπερα όχθη.

Η παγωµένη θάλασσα για εσάς τι σηµαίνει;

Για εµένα η παγωµένη θάλασσα είναι και η πιο καθαρή. Όσο πιο κρύα και καθαρή είναι η θάλασσα τόσο πιο πολύ αρχίζει να γίνεται πιο διαυγής η ψυχή µου, ακόµα και όταν από την παγωνιά µπορεί να µουδιάσει.

Μιλήσατε για ανασφάλεια προηγουµένως. Ακόµα και µετά από τόσο διάβασµα, γνώση, ενδοσκόπηση, αισθάνεστε ανασφάλεια;

Πάντα. Αυτό που θα ‘πρεπε να νιώθει ο κάθε άνθρωπος είναι τελείως Σωκρατικό – ‘Ένα πράγµα ξέρω, ότι δεν ξέρω τίποτα’.

Οι ανασφάλειες που έχετε τι αφορούν κυρίως;

Αφορούν στο πόσος χρόνος µου διατίθεται για να µάθω πράγµατα, σε µια στιγµή σε λίγα δευτερόλεπτα, τα οποία ίσως να µην µου ξαναδοθεί ποτέ η ευκαιρία να ‘ρθω σε επαφή και να τα γνωρίσω. Τα λόγια δεν γυρνάνε πίσω, ούτε οι δράσεις ούτε οι αντιδράσεις.

Πιστεύετε ότι κακοπροαίρετα πολλά άτοµα του χώρου σας και µη, αρνούνται να συντονιστούν µε τον τρόπο σκέψης σας µε αποτέλεσµα να στιγµατίζουν τα λεγόµενά σας;

Πάλι ο Σωκράτης έχει τον λόγο του εδώ. Κανείς δεν θέλει να προκαλέσει κακό σε κάποιον άλλον απλά µπορεί να µην έχει διαθέσει στον εαυτό του τον χρόνο να σκεφτεί πριν αντιδράσει. Το θέµα δεν είναι αυτό, αλλά το εξής. Όταν δράσεις ή αντιδράσεις και αυτό το βαφτίσεις ως κακοπροαίρετο, δεν βαραίνει αυτόν στον οποίο απευθύνεσαι αλλά βαραίνει τον ίδιο σου τον εαυτό µονάχα. Ούτε αυτό όµως είναι κακό. Έχεις µια ευκαιρία να σκεφτείς τι έκανες και γιατί το έκανες.

Εσείς µετανιώνετε για πράγµατα που έχετε πει ή κάνει;

Το να µετανιώσω για πράγµατα που έχω κάνει ή πει ναι, το έχω κάνει, αλλά δεν έχει καµία σηµασία. Το να µάθεις από τα λάθη σου αυτό έχει µεγάλη σηµασία.

Ποιο ήταν το σηµαντικότερο µάθηµα που έχετε πάρει τα τελευταία χρόνια;

Η γυναίκα µου.

∆ηλαδή;

Η γυναίκα µου νοµίζω ότι είναι ένας αρχαίος πάπυρος, µια αρχαία περγαµηνή, όπου κάθε µέρα γράφει τη ζωή της πάνω σε αυτό και εγώ έχω χρέος να τον διαβάζω, να είµαι ο καλύτερος αναγνώστης της ζωής της.

Τι είναι αυτό που ξεχωρίσατε πάνω στην γυναίκα σας;

Καταρχάς την αγαπάω για τα λάθη της (γέλια). Βρήκα στην γυναίκα µου ένα µεγαλείο το οποίο έχει µια διαρκή µετάλλαξη υφής. ∆ηλαδή ένας άνθρωπος που είναι ελκυστικός και σηµαντικός έχει δύο χροιές. Από την µια είναι ένα πανέµορφο λείο µαχαίρι φτιαγµένο από αλάτι αλλά όταν το πετάξεις στην θάλασσα γίνεται κύµα. Αυτό!

Πόσα χρόνια είστε µαζί µε την γυναίκα σας;

Τρεισήµισι χρόνια.

Μιλάτε για εκείνη και µας δίνετε την αίσθηση ότι την ξέρετε µια ζωή.

Θα σας πω γιατί. ∆εν ξέρω πότε θα φύγω από αυτό τον κόσµο, αυτό µπορεί να συµβεί ανά πάσα στιγµή. Οπότε αν θέλω εγώ να την λέω γυναίκα µου και εκείνη να µε λέει άντρα της οφείλω ακόµα και σε αυτό το χρονικό διάστηµα να την µάθω.

Απ’ ότι γνωρίζουµε, αν και διατηρείτε πολύ χαµηλούς τους τόνους στην προσωπικής σας ζωή, ήσασταν παντρεµένος άλλες δύο φορές. Συνήθως αυτοί που δοκιµάζουν τον γάµο µια φορά δεν ξαναµπαίνουν.

Αυτές είναι προσπάθειες. ∆εν έχει να κάνει µε την θρησκεία. Ξέρετε στον γάµο κάποιοι στεφανώνονται. Ξέρετε ποια είναι η πραγµατική έννοια του στεφανώµατος; Ο Θεός, ή το σύµπαν, και όχι ο ιερέας ο οποίος είναι ένας φορέας ο οποίος ενίοτε είναι ένα χαλίκι θρησκευτικό, που µερικές φορές µπορεί να είναι ανίερος και ανάξιος- τυχαίνει αυτό και είναι στην συνείδηση τους και όχι της εκάστοτε θρησκείας- ο Θεός λοιπόν, του οποίου το όνοµα προκύπτει από το θέω, που σηµαίνει διατρέχω, αυτός που διακινεί τα πράγµατα, σε στεφανώνει νικητή πριν αγωνιστείς. Αυτός είναι ο συµβολισµός του στεφανώµατος, ότι ένα ζευγάρι, ένας άντρας και µια γυναίκα, ένας άντρας µε έναν άντρα, µια γυναίκα µε µια γυναίκα, τους στεφανώνουν νικητές στην σχέση τους προτού αγωνιστούν.

Σήµερα που µιλάµε αισθάνεστε το ίδιο νικητής µε την µέρα του στεφανώµατος;

Ναι, νοµίζω έχω κάνει αρκετά χιλιόµετρα χωρίς να λαχανιάσω (γέλια).

Μια και αναφέρατε το στεφάνωµα µεταξύ οµόφυλων ζευγαριών, ποια είναι η άποψη σας επί του θέµατος µιας και γίνεται αρκετός ντόρος επ’αυτού;

∆εν το θεωρώ κάτι διαφορετικό. Μεγάλωσα σε µια κοινωνία εξάλλου που αυτό το θεωρούσα κάτι πάρα πολύ φυσιολογικό. Από τότε που γεννήθηκα είχα σχέσεις στον κύκλο τον θεατρικό µε ζευγάρια οµοφυλοφίλων το ίδιο φυσικά όπως µε ζευγάρια ετεροφυλόφιλων. Μου φαίνεται τελείως φυσιολογικό. Το νόηµα είναι η ευτυχία, αυτή είναι η επιλογή, όχι το φύλο.

Ποιο είναι το δικό σας µότο ζωής, µε το οποίο πορεύεστε;

Ότι κάθε άνθρωπος έχει µπροστά του χιλιάδες δρόµους, αλλά ο πραγµατικά δικός του δρόµος είναι αυτός που αν πραγµατικά αποφασίσει να ακολουθήσει ο φόβος του µεγαλώνει. Όση περισσότερη ανασφάλεια νιώθεις για την επιλογή σου τόση µεγαλύτερη σιγουριά πρέπει να αισθάνεσαι ότι αυτός είναι και ο σωστός δρόµος.