Μαρία Ιωάννου
Απο Μύρια Τρύφωνος
Δημοσιεύθηκε: 31 May 2015

Φωτογραφίες: Μιχάλης Κόκκινος

Μια γυναίκα που ο πυρήνας της προσωπικότητας της περιστρέφεται γύρω από το πάθος. Μιλά με πάθος και συγκίνηση για την οικογένειά της, για τη δουλειά της, αλλά και για τις δύσκολες περιόδους της ζωής της. Ακούραστη κυνηγός της γνώσης και της επίγνωσης του εαυτού της. Κάνοντας την δική της προσωπική υπέρβαση, φίλεψε με τους χρόνιους δαίμονες της και σήμερα το προσωπείο της σκληρής και της απόμακρης συνειδητά το καταρρίπτει, χαρίζοντάς μας μια ενδιαφέρουσα κλεφτή ματιά στα εσώψυχά της. Πραγματικά απολαυστική!

Μίλησε μου λίγο για σένα. Απ’ ότι έχω διαβάσει έχεις σπουδάσει Φιλοσοφία- Παιδαγωγικά-Ψυχολογία.
Ναι, σπούδασα ΦΠΨ στην Αθήνα. Έκανα  μεταπτυχιακό στην ψυχοπαιδαγωγική παιδιών με ειδικές ανάγκες και ταυτόχρονα, ενώ σπούδαζα στο ΦΠΨ, τελείωσα και τη δραματική σχολή του Διαμαντόπουλου τον ΙΑΣΜΟ.

Πώς προέκυψε η υποκριτική;
Από μικρή θυμάμαι  τα αγαπημένα μου παιχνίδια ήταν τα παιχνίδια ρόλων, οι αμφιέσεις. Στο δημοτικό έγραφα σκετσάκια και τα παίζαμε στο σχολείο. Οπότε, νομίζω ήταν κάτι που το έφερα μαζί μου ή ίσως ήταν μια ανάγκη που βρήκε αυτή την οδό να εκφραστεί.

Παρόλα αυτά έκανες και μεταπτυχιακό. Ήταν ένας τομέας  που ήθελες να ασχοληθείς;
Είχα δουλέψει με παιδιά με ειδικές ανάγκες 5 χρόνια στην ειδική εκπαίδευση. Νομίζω ως ένα επίπεδο ταυτιζόμαστε, συνδεόμαστε. Ίσως να είμαι και εγώ ένα παιδί με ειδικές ανάγκες, δεν ξέρω, αλλά είχα φοβερή σχέση μαζί τους, καλύτερη απ’ ό,,τι είχα με τους ενήλικες (γέλια). Ήταν ένα πολύ όμορφο κομμάτι που όμως έκανε τον κύκλο του και τελείωσε, εφόσον αργότερα προέκυψαν άλλα πράγματα στην επαγγελματική μου ζωή. Πρακτικά δεν γινόταν να τα κάνω και τα δύο.

Τι εννοείς με το ‘ίσως να είσαι και εσύ ένα παιδί με ειδικές ανάγκες’;
Κοίτα, κανένας ηθοποιός δεν είναι τελείως καλά. Για να ασχοληθείς με οποιοδήποτε είδος τέχνης, είτε είναι ζωγραφική είτε είναι χορός, πρέπει να έχεις μέσα σου θέματα τα οποία ζητούν διαχείριση, ζητούν έκφραση, ζητούν λύση και θεωρώ τυχερό τον εαυτό μου που βρήκε την τέχνη για να κάνει τη δουλειά, για να λύσω τα θέματα και τις  ανασφάλειές μου.

“Ένας φόβος που είχα ήταν της μοναξιάς. Δηλαδή από μικρή ήθελα πάντα να έχω κάποιους μαζί μου, να μην είμαι μόνη μου”.

Ποια ήταν η μεγαλύτερη ανασφάλεια που είχες;
Ένας φόβος που είχα ήταν της μοναξιάς. Δηλαδή από μικρή ήθελα πάντα να έχω κάποιους μαζί μου, να μην είμαι μόνη 

μου. Με φόβιζε πάρα πολύ, πράγμα το οποίο στη πορεία λύθηκε.

Μέσω της υποκριτικής, ποια αλλαγή είδες στον εαυτό σου;
Θα σου έλεγα ότι αυτό που είδα είναι ότι όσα χρόνια είχα μέσα μου πόνους, με βοηθούσαν οι ρόλοι που είχαν δράμα. Περπατούσα πάνω στο άλλοθι που μου έδινε ο ρόλος, να κλάψω, να φωνάξω, για να εκτονώσω δικά μου πράγματα, εσωτερικά. Παρατηρώ ότι σε φάσεις που δεν έχω μέσα μου θέματα, δυσκολεύομαι και κουράζομαι να τα παίξω πια, διότι πρέπει να τα δημιουργήσω από την αρχή. Ενώ πιο παλιά που υπήρχαν σαν βουνό μέσα μου, ήταν πολύ εύκολο να ανοίξω τη… βρύση και να βγουν όλα έξω.

Όταν ακούς την λέξη εφηβεία, τι σου έρχεται πρώτα στο μυαλό;
Επανάσταση!

Ήσουν επαναστάτρια;
Ήμουν τέρας (γέλια)! Ήμουν πολύ ατίθαση. Έκανα ό,τι μου κατέβαινε στο κεφάλι. Δεν δεχόμουν να μου επιβάλει κανένας τίποτε. Ήμουν αγενής. Ενώ ήμουν πάρα πολύ καλή μαθήτρια, όταν στράβωνα με κάτι μπορούσα να τσακωθώ εύκολα ακόμα και με τον διευθυντή του σχολείου, δεν είχα θέμα. Είχα θράσος, το οποίο δικαιολογείται βέβαια από την ηλικία. Νομίζω ότι, με τα χρόνια, ωρίμασα και μετριάστηκε (γέλια).

Πώς εκφράζεις πλέον τον θυμό σου;
Συνήθως τον ελέγχω. Αν δεν τον ελέγξω η εικόνα μου δεν είναι ωραία. Πρέπει να εκνευριστώ φοβερά για να μου ξεφύγει από τον έλεγχο. Ούτε ο θυμός των άλλων με βρίσκει άνετη αλλά όταν εκδηλώνω τον θυμό μου, μετά αισθάνομαι πολλές ενοχές.

Εκείνο που σε χαρακτηρίζει ως Μαρία ποιο είναι;
Η ισορροπία. Είναι ένα σημαντικό θέμα στη ζωή μου. Η ισορροπία ανάμεσα στους ρόλους μου, εννοώ ως μητέρα, ως επαγγελματίας. Δεν αγαπώ την υπερβολή καθόλου. Επίσης είμαι αρκετά επιφυλακτική μέχρι να γνωρίσω τον άλλον. Μπορεί όταν τον γνωρίσω να είμαι άλλος άνθρωπος. Μέχρι τότε όμως δεν μου είναι εύκολο να σπάσω τον πάγο.

Τι είναι αυτό που σε κρατά πίσω;
Νομίζω ο φόβος της απόρριψης. Αν πάω να σπάσω τον πάγο και ο άλλος κρατηθεί πίσω με δυσκολεύει, με ενοχλεί. Με στενοχωρεί. Οπότε προτιμώ να το κάνουν οι άλλοι. Αλλά είναι πράγματα τα οποία δουλεύω επάνω τους, δεν είναι σταθερά. Μπορεί να με δεις ξανά μετά από 2 χρόνια και να σου πω ‘ok, αυτά τα θέματα τα έλυσα’ (γέλια).

Ποιο χαρακτηριστικό σου νομίζεις ότι ελκύει τους άλλους;
Νομίζω το ότι είμαι αληθινή και ότι κατά βάθος είμαι καλός άνθρωπος (γέλια).

Γιατί τονίζεις το ‘κατά βάθος’;
Γιατί ίσως η πρώτη εντύπωση που δίνω να είναι διαφορετική. Έχω πάντα ένα προσωπείο άμυνας.

Ποια είναι η πρώτη εντύπωση που δίνεις;
Εξαρτάται από τη φάση. Νομίζω ότι επειδή είμαι κατά βάθος ένα πολύ ντροπαλό και ευαίσθητο πλάσμα και προσπαθώ να προστατεύω τον εαυτό μου γνωρίζοντας αυτές τις ευάλωτες πτυχές μου, μπορεί να βγάζω κάτι υπερβολικά δυναμικό. Αυτό ίσως να γίνεται και λίγο αντιπαθητικό για κάποιον που δεν με ξέρει. Νομίζω όμως ότι με τα χρόνια και με τις συνεντεύξεις που δίνω, ο κόσμος αρχίζει να γνωρίζει ουσιαστικά  ποια είμαι και να μην μένει στην πρώτη εικόνα του σκληρού ανθρώπου.

Από το 1 μέχρι το 10 πόσο επιτυχημένη αισθάνεσαι;
Χωρίς να θέλω να ακουστεί εγωιστικό, αισθάνομαι 10! Και αυτό γιατί κάνω μια δουλειά την οποία αγαπώ και τα πάω καλά. Παράλληλα έχω μια οικογένεια η οποία με γεμίζει και είναι όπως την ονειρεύτηκα. Δεν θέλω κάτι παραπάνω για να νιώσω επιτυχημένη. Νιώθω ευγνώμων με αυτά που έχω, μου είναι αρκετά και πολύ σημαντικά.

Κοιτάζοντας τον εαυτό σου 15 χρόνια πριν, ποιο μεγάλο σου όνειρο έγινε πραγματικότητα;
Έγιναν όλα. Μια εικόνα που είχα στο μυαλό μου ήταν ο εαυτός μου στο θέατρο και από κάτω, στην πρώτη θέση, να με βλέπει ο άντρας μου και τα δύο μου μωρά και τα έφερε η ζωή να είναι έτσι.

Τι τίτλο θα έβαζες στην ιστορία σας;
‘Αγάπη άνευ όρων’. Με τον σύζυγό μου ήταν πολύ ήρεμα από το ξεκίνημα. Ήταν ο πρώτος άντρας που η αγάπη του ήταν δεδομένη από την αρχή κι εγώ αυτό χρειαζόμουν στη ζωή μου τη δεδομένη στιγμή. Γι’ αυτό και σμίξαμε αμέσως χωρίς να υπάρξει αμφισβήτηση.

Αν μπορούσες με κάποιο τρόπο να δεις τα μελλούμενα για να μάθεις κάτι, ποιο θα ήταν αυτό;
Θα ήθελα να έχω μια εικόνα του πώς θα είμαι στα 75-80 μου. Να δω αν θα είμαι όπως φαντάζομαι εγώ το ιδανικό.

Πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου στα 75;
Στα 75 μου θέλω να είμαι μια όμορφη ηλικιωμένη γυναίκα, όχι παραμορφωμένη, αλλά διατηρημένη και λεπτή (γέλια). Θέλω να είμαι με τις φίλες μου να πίνουμε καφέ σε ένα πολύ ωραίο μέρος και να είμαι ήσυχη γιατί τα παιδιά μου είναι τακτοποιημένα, να είμαι ήσυχη γιατί έζησα στη ζωή μου όλα εκείνα που ήθελα να ζήσω και χορτασμένη. Να είμαι ήσυχη, γιατί κάπου υπάρχει και ο σύντροφός μου και αυτό το κομμάτι είναι επίσης τακτοποιημένο.

 

Ευχαριστίες

Τοποθεσία: Sailor's Rest & St. Raphael Marina
Make-Up Artist: Μαρία Αντρέου
Φορέματα: ERES+ Boutique
Accessories: L'Anello