ΛΟΥΚΑΣ ΓΙΩΡΚΑΣ Ασυμβίβαστος στα καλούπια
Απο Μύρια Τρύφωνος
Δημοσιεύθηκε: 20 October 2015

Τελειομανής, αυθεντικός και προικισμένος με αρκετή δόση χιούμορ.Ο Λούκας Γιώρκας λίγο πριν βγει στη σκηνή,ξαπλώνει στο Ντιβάνι και μας μιλά για τα παιδικά του χρόνια,τη δημοσιότητα και την ιδιαίτερη σχέση του με τον Θεό.

Μίλησε μου για σένα.

Είμαι από την Αραδίππου και μεγάλωσα εκεί μέχρι τα 18. Αφού τελείωσα το στρατό πήγα να σπουδάσω βιολογία στην Πάτρα Μετά το τέλος του 3ου έτους έγινε η δήλωση συμμετοχής μου στο X-Factor και ακολούθησαν κάποια πράγματα που ορίζουν τη μέχρι σήμερα ζωή μου.

Πώς ήταν τα παιδικά σου χρόνια;

Ήταν απλά, ήρεμα, σε φυσιολογικούς ρυθμούς, ανέμελα όπως των περισσοτέρων ανθρώπων. Είχα προλάβει τις λεγόμενες αλάνες. Νομίζω η παιδική μου ηλικία ήταν ταυτισμένη με το σχολείο, το ποδόσφαιρο και τη μουσική.

Ποια ήταν η πιο ντροπιαστική στιγμή σου;

Απ’ αυτές έχω πολλές (γέλια). Μια από αυτές ήταν στο δημοτικό όπου συμμετείχα σε ένα σκετσάκι για την 25η Μαρτίου/ 1η Απριλίου και έπρεπε να κάνω τον Παλαιών Πατρών Γερμανό και να φύγω κάποια στιγμή από τη σκηνή για να πάω να βάλω φουστανέλα για να χορέψω τσάμικο - χορός με φιγούρες που έπρεπε να σηκώνω τα πόδια ψηλά. Θα κάναμε το πρωί τη γιορτή για τους μαθητές και το βράδυ για τους γονείς. Το πρωί λοιπόν πηγαίνοντας να βάλω φουστανέλα, ξεχνάω να βάλω το καλσόν (γέλια). Το βρακάκι λοιπόν που φοράω από κάτω ήταν γαλάζιο, φώσφορο. Καταλαβαίνεις τι έγινε! Το καταδιασκέδασα. Σηκώνοντας το πόδι 1-2 φορές και βλέποντας όλο το σχολείο -μαθητές, γονείς και δασκάλους- να γελούν, το χάρηκα τόσο πολύ που το σήκωνα πιο ψηλά τις επόμενες φορές (γέλια). Μου άρεσε και ακόμα μου αρέσει να κάνω τους άλλους να γελούν. Το χάρηκα τόσο πολύ.

Πώς ήσουν ως έφηβος;

Ήμουν ένα παιδί εκτός καλουπιού. Από τότε ήμουν υπερκινητικός. Είχα μια κιθάρα στο χέρι και μια μπάλα στο πόδι. Αυτή ήταν η εφηβεία μου. Έπαιζα ποδόσφαιρο και με αυτό ήθελα να ασχοληθώ τότε, μέχρι που έφυγα για σπουδές.

Διατηρείς ακόμα επαφή με την παρέα σου από το σχολείο;

Ναι. Σίγουρα δεν έχουμε την ίδια επαφή που είχαμε τότε γιατί οι δρόμοι μας άλλαξαν. Εμένα η ζωή μου με οδήγησε σε πολύ διαφορετικά μονοπάτια με αποτέλεσμα να χάνω ‘επεισόδια’ από τη ζωή μου στην Κύπρο λείποντας στην Ελλάδα. Το κάθε τι θέλει θυσία.

Μετανιώνεις γι’ αυτή τη θυσία;

Όχι, ήταν επιλογή μου και την υποστηρίζω μέχρι και σήμερα. Ξέρω ότι αυτό που αγαπούσα και κατέληξα να κάνω δεν μπορούσε να συμβαδίσει με αυτό που είχα εδώ, αλλά παραμένω πάντα κοντά στους δικούς μου ανθρώπους. Το δέχτηκα δύσκολα αλλά τώρα είμαι καλά. Παλιά προσπαθούσα να πάω κόντρα, να τα κάνω να συμβαδίσουν, να βρίσκομαι αρκετά στην Κύπρο και πιεζόμουν. Προσπαθούσα με λίγα λόγια να τα κάνω όλα.

Αν ρωτούσαμε τους δικούς σου ανθρώπους, πως θα σε περιέγραφαν;

Τελειομανή και με μια τάση να βρίσκω λύσεις στα προβλήματα. Μ’ αρέσουν οι προκλήσεις. Επίσης θα σου πουν ότι έχω ιδιαίτερο χιούμορ. Όχι ότι είναι έξυπνο αλλά ίσως δεν ταιριάζει σε όλους. Αυτός που θα το καταλάβει θα διασκεδάσει αρκετά, αυτός που δεν θα το καταλάβει κινδυνεύω να με παρεξηγήσει. Μ’ αρέσει να πειράζω τον κόσμο και έχω παρεξηγηθεί αρκετές φορές για αυτό. Επίσης είμαι αυθεντικός, δεν θα δεις άλλον Λούκα σήμερα και άλλον Λούκα αύριο. Παρ’ όλα αυτά δεν με ενοχλεί η κριτική γιατί τα αρνητικά που θα ακούσω θα με προβληματίσουν και θα προσπαθήσω να γίνω καλύτερος. Όταν κάποιος ακούει συνεχώς καλά λόγια είναι πολύ πιθανόν να μείνει στάσιμος.

Φαντάζομαι ότι εξελίχθηκες όλα αυτά τα χρόνια. Στάθηκε αφορμή κάποιο κακό σχόλιο;

Ήταν και αφορμή κακών σχολίων, ήταν όμως και η ανάγκη που είχα από μικρός να εξελίξω τον εαυτό μου. Έχω υπέρμετρο ζήλο στην εξέλιξη και πνευματικά και επαγγελματικά και προσωπικά και σε όλα τα επίπεδα. 

Ποιές άλλες ιδιαιτερότητες έχεις ως χαρακτήρας;

Είμαι υπερευαίσθητος. Αγγίζονται εύκολα και βαθιά οι χορδές της ψυχής μου. Δεν νομίζω να το καταλαβαίνει κανένας αυτό γιατί είναι κάτι που πραγματικά συμβαίνει εσωτερικά σε μένα. Όταν ήμουν πιο μικρός, όλα όσα σου περιέγραψα συνέβαιναν στην υπερβολή. Τώρα δουλεύοντας με τον εαυτό μου άρχισα να ισορροπώ, άρχισε να υπάρχει αντίβαρο στην υπερευαισθησία, αντίβαρο στην τελειομανία, να υπάρχει μια ισορροπία.

Ποιο είναι το αντίβαρο;

Ο Θεός τις πλείστες φορές. Όσες φορές εγώ το επιτρέπω βέβαια, γιατί ο Θεός είναι πάντα εκεί. Πολλές φορές όμως όταν έχω εμπιστοσύνη στον εαυτό μου και σε κανέναν άλλον είναιίδιο τον Θεό. Προσπαθώ.. Ξέρεις ο καθένας έρχεται σε αυτή τη ζωή και σηκώνει το βάρος του δικού του σταυρού. Ο σταυρός δεν έχει πάντα κακή έννοια, είναι οι χαρές, οι λύπες, οι ευκολίες, οι δυσκολίες, όλα. 

Ο δικός σου σταυρός πώς είναι μέχρι στιγμής;

Φυσιολογικός. Ο σταυρός, λέει, που μας δίνει ο Θεός να κουβαλούμε, είναι κομμένος-ραμμένος στα μέτρα μας. Είναι στα όρια, τόσο-όσο. Υπάρχει φορά που λες ‘δεν αντέχω’ και όμως αντέχεις. Μέρες που πάνε όλα στραβά και λες ‘δεν γίνεται’ και όμως γίνεται. Και μετά από 2 μέρες είσαι καλά. Πολλές φορές πελάγωσα αλλά φυσιολογικά, ανθρώπινα.

Πώς βίωσες αυτήν την απότομη και υπερβολική έκθεση στα 22 σου;

Δύσκολα, αρκετά δύσκολα. Στεναχωριέμαι που βλέπω πολύ κόσμο σήμερα να θέλει τόσο πολύ την δημοσιότητα, να την επιζητεί, να διψάει για τη δημοσιότητα με το κάθε τι. Δεν είναι εύκολο πράγμα. Δεν είναι κάτι κακό, αλλά δεν είναι εύκολο. Και δεν μιλώ τόσο για τα κουτσομπολίστικα και το τι θα γράψουν, αλλά μιλώ για τις απλές στιγμές. Και κατά την περίοδο του X-Factor αλλά και την περίοδο της Eurovision, που τα μέσα ήταν επικεντρωμένα σε αυτά τα πράγματα, ήταν δύσκολο ακόμα και να πιω ένα καφέ.

Πώς ένιωθες;

Πιεσμένος αρκετά. Δεν ήμουν έτοιμος γι’ αυτό το πράγμα. Πολλές φορές πελάγωνα γιατί δεν ήταν εύκολο να το διαχειριστώ, να ξεχωρίσεις ότι, ενώ ήσουν ο άνθρωπος που έπαιζες μπάλα, πήγαινες στις καφετέριες με τους φίλους σου και στη σχολή, μέσα σε ένα εξάμηνο υπήρχαν κάμερες έξω από το σπίτι σου. Το βίωσα αυτό ειδικά το πρώτο διάστημα μετά το X-Factor. Η αντιμετώπιση του κόσμου πλέον ήταν διαφορετική κι έλεγα ‘γιατί, δεν έκανα κάτι’

Υπήρξαν στιγμές που απόλαυσες τη δημοσιότητα;

Υπήρξαν ναι, αλλά ήταν συνυφασμένες με τη δουλειά μου, όχι περπατώντας στον δρόμο, αλλά πάνω στη σκηνή. Εκεί είναι το μέγιστο της αποδοχής του κόσμου. Σίγουρα αν δεν υπήρχε η αναγνώριση στην καφετέρια, στον δρόμο, στο κλαμπ δεν θα έκανα αυτό που κάνω. Η δημοσιότητα υπάρχει και πρέπει να υπάρχει, γιατί αν δεν υπήρχε δεν θα έκανα αυτή τη δουλειά, θα έκανα άλλη. Θέλει ισορροπία όλο αυτό. Σίγουρα είμαι σε καλύτερη φάση απ’ ό,τι ήμουν στην αρχή. Στην αρχή ήταν τόσο απότομο που, όχι ότι δεν μπορούσα να το διαχειριστώ, αλλά ‘έχασα την μάππα’. Τη δημοσιότητα ούτε τη υποτιμώ αλλά ούτε τη θεοποιώ. Κάποια στιγμή ναι, θα ήθελα να γίνω πιο διάσημος, αλλά μέσα από την δουλειά μου.

Πολλοί θα έλεγαν ότι η χροιά της φωνή σου σε οδήγησε στο λαϊκό τραγούδι. Νοιώθεις λαϊκός τραγουδιστής ή η φωνή σου σε οδήγησε εκεί;

Είμαι λαϊκός τραγουδιστής. Νομίζω η φωνή κανενός δεν τον οδηγά πουθενά και κανένα. Η ψυχή σε οδηγά εκεί που σε οδηγά, ό,τι και να κάνεις στη ζωή σου. Η φωνή και το σώμα προσαρμόζεται σε αυτό που κάνεις. Δεν ξεκίνησα να κάνω σπουδές φωνητικής με σκοπό να γίνω λαϊκός τραγουδιστής. Έγινα απότομα. Εγώ θέλω να τραγουδώ για να περνά ο κόσμος καλά, να εμπνέεται, να ψυχαγωγείται, να προβληματίζεται. Την ώρα που τραγουδώ απελευθερώνομαι, και θα ήταν όμορφο αν ο κόσμος ένιωθε εξίσου απελευθερωμένος. Οπότε η φωνή είναι κάτι που οδηγείται από την ψυχή.

Αν είχες την ευκαιρία να τραγουδήσεις μπροστά σε έναν άνθρωπο, είτε άντρα είτε γυναίκα, εν ζωή ή όχι, είτε γνωρίζεστε προσωπικά είτε όχι, ποιο θα ήταν αυτό το άτομο και ποιο τραγούδι θα του αφιέρωνες;

Έχω γράψει ένα τραγούδι το οποίο δεν έχει κυκλοφορήσει – το οποίο εύχομαι κάποια στιγμή να κυκλοφορήσει- οπότε θα πω ότι θα ήθελα να πω αυτό το τραγούδι στον άνθρωπο που αναφέρει μέσα το τραγούδι. Δεν θέλω να πω παραπάνω γιατί δεν έχει κυκλοφορήσει και μπορεί και να μην κυκλοφορήσει στο εγγύς μέλλον. Είναι εν ζωή αυτός ο άνθρωπος. Είναι ένας άνθρωπος ο οποίος μου έδωσε πάρα πολλά. Νομίζω ότι δεν θα μπορέσω ποτέ να του δώσω αυτά που μου χει δώσει όσο και να προσπαθήσω.

Ποιο τραγούδι ξεχωρίζεις και ανυπομονείς να τραγουδήσεις όταν είσαι στην σκηνή;

Το ‘Αλοίμονο’ του Μητροπάνου, το οποίο συνήθως το λέω και τελευταίο.

Τα τραγούδια είναι μνήμες και συναισθήματα. Εσένα αυτό το τραγούδι τι σου θυμίζει;

Μια διετία που ‘συγκατοικούσαμε’ με τον Μητροπάνο στο ίδιο μαγαζί, ειδικά την πρώτη χρονιά. Τον έζησα, τον γνώρισα. Τον θαύμαζα από πριν αλλά η περίοδος που πέρασα κοντά του ήταν μαγευτική. Οπότε βλέποντας τον τρόπο που το τραγουδούσε, τι τον οδηγούσε να ερμηνεύει έτσι τα τραγούδια, ήθελα κι εγώ να μπορέσω να απελευθερώσω τη δική μου ψυχή και να ερμηνεύσω με τον δικό μου τρόπο, με τον δικό μου χαρακτήρα, τραγούδια σαν αυτά.

Της: Μύριας Τρύφωνος

Φωτογραφία: Μίχαλης Κόκκινος

Τοποθεσία: Notes Studio