PLASTIC SUMMER
Απο Δημήτρης Βυθός
Δημοσιεύθηκε: 08 June 2017

Όχι σκουπίδια και πλαστικά σε θάλασσες και ακτές!

Κάπως έτσι ο Ελληνικός Οργανισμός Τουρισμού είχε βγει με καμπάνια εδώ και χρόνια προσπαθώντας να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο να μην αφήνει τα σκουπίδια του στις παραλίες και στις θάλασσες.

Ήταν μια σωστή και πετυχημένη καμπάνια. Ίσως πιο σωστή από ό,τι φαινομενικά έδειχνε. Γιατί έλεγε περισσότερα, χωρίς η ίδια η καμπάνια να το γνωρίζει. Μιλούσε για όλου του είδους τα σκουπίδια που φέρνουμε, που κουβαλάμε, που αφήνουμε, που δανειζόμαστε και που επιβάλουμε.

Αυτή η καμπάνια ήταν ένα κάλεσμα για να δούμε τα πράγματα πιο φυσικά και όχι κάτω από μια πλαστική ματιά. Να γίνουμε ξανά άνθρωποι. Άνθρωποι αυθεντικοί και όχι πλαστικά καλούπια.

Μιλούσε για το προφανές, αλλά και για το μη προφανές.

Για τις πλαστικές ξαπλώστρες που έχουν κατακτήσει τις παραλίες σε βαθμό που τα «ελεύθερα» κομμάτια να είναι ελάχιστα ή στα πιο μειονεκτικά σημεία. Για τις ξαπλώστρες που κάποιοι εκμεταλλεύονται με την άδεια του εκάστοτε Δήμου, λες και σε αυτόν τον Δήμο ανήκει η παραλία και η εκμετάλλευσή της. Για τις ξαπλώστρες που εκμεταλλεύονται την ανοχή μας και την ελευθερία μας.

Για τα πλαστικά κορμιά που όλο το χειμώνα τα βάζουν σε ότι λογιών δοκιμασίες μπορεί να σκεφτεί ακόμα και ο πιο ανώμαλος νους, για να παρουσιαστούν έτσι όπως η μόδα των περιοδικών και του φασιστικού φέισμπουκοκρεοπωλείου προστάζει. Για να μπορούν να βγάζουν σέλφι τον πισινό τους, να μαζεύουν like και να νιώθουν πως όλοι αυτοί ενδιαφέρονται για το μυαλό τους. Και να πιστεύουν μετά πως έχουν «φίλους».

Για τα πλαστικά πρόσωπα που κρύβονται κάτω από γυαλιά ηλίου και σιλικόνες και που σε κοιτάνε με μόνο κριτήριο το ακριβό σου μαγιό, το ακριβό σου αυτοκίνητο, το πόσο large είσαι και πόσα ξοδεύεις. Για αυτό το πρόσωπο που δεν έχει πρόσωπο να σε κοιτάξει με ειλικρίνεια.

Για τις πλαστικές σχέσεις που πίσω από την φαινομενικά ειδυλλιακή ζωή κρύβονται δυο άτομα που δεν έμαθαν να ζουν αληθινά, που συμβιβάστηκαν πίσω από τους εγωισμούς, τον καθωσπρεπισμό, το κοινωνικά ωραίο και που καταφεύγουν σε παράλληλες και εξωσυζυγικές σχέσεις. Για τις σχέσεις αυτές που βασίζονται στο φόβο της μοναξιάς, των κρυμμένων και ανεκπλήρωτων ονείρων, της ανασφάλειας, της απόρριψης της μη τελειότητας. Για τις καταναλωτικές σχέσεις τύπου “ΙΚΕΑ” που όταν κάτι χαλάει είναι πιο εύκολο πια να το αλλάξεις, παρά να το φτιάξεις. 

Για τον πλαστικό τρόπο σκέψης που έχει σφυρηλατηθεί από τα ΜΜΕ, που έχει επιβληθεί ένας κανόνας συμπεριφοράς που στόχο έχει να χαθεί το μοναδικό του εαυτού μας και την μετατροπή μας σε μάζα γιατί ως γνωστόν η μάζα είναι πιο εύκολο να χαλιναγωγηθεί. Μια σκέψη που βασίζεται σε ένα βαρετό και άκρως τεμπέλη νου, ο οποίος με τεχνικές και συμπεριφορές, τον οδηγούν σε αυτό που γουστάρει περισσότερο, στο επιφανειακό, στο εύκολο.  

Για τον πλαστικό και εγωιστικό τρόπο συμπεριφοράς μας να είμαστε το κέντρο του σύμπαντος, ο ᾽᾽ξέρεις ποιος είμαι εγώ᾽᾽, που την ίδια στιγμή αναλώνεται για την αποδοχή του κόσμου και το βράδυ πέφτει στο κρεβάτι παρέα με τους δαίμονές του και συνεχίζει να κρατά τη φιλοσοφία «καλύτερα πρώτος στο χωριό παρά τελευταίος στη πόλη».

Για τον πλαστικό τρόπο αδιαφορίας που εδώ και χρόνια πολλά βασίζεται ολόκληρη η Κυπριακή κοινωνία, τον «κρύψε να περάσουμε» και τον «εν καλή περίπτωση τούτος». Αυτόν τον τρόπο που κρίνουμε τους ανθρώπους με μέτρα και σταθμά εμπορικά και που όταν κάτι συμβαίνει, προτιμούμε να κάνουμε πως δεν υπάρχει, γιατί αυτό που μας έμαθαν να κάνουμε πολύ καλά είναι να επιβιώνουμε. Και ύστερα καθόμαστε και σκοτωνόμαστε για τα κοπελούθκια μας που εν τω μεταξύ, τους έχουμε κανιβαλίσει το μέλλον, κάνοντάς τα όμοια και χειρότερα, επιβάλλοντάς τους τον τρόπο της δικής μας διαχείρισης ωσάν να ήταν ο καλύτερος του κόσμου, πολύ απλά γιατί με αυτόν επιβιώσαμε και το ίδιο θέλουμε να κάνουνε και αυτά και ας πουλήσουν και ας πουληθούν.

Για την Αγάπη από Νάιλον, που λέει και η αγαπημένη Άννα Βίσση. Μια αγάπη πλαστική που ομοιάζει στα πάντα με τη πραγματική, αλλά που για αυτούς που έχουν μάτια, η διαφορά είναι εύκολα διακριτή.

Αυτό το καλοκαίρι λοιπόν, απλά σκεφτείτε ποια σκουπίδια και πλαστικά θα φέρετε μαζί σας στις παραλίες, σε ποιους θα τα μεταθέσετε, ποιοι θα σας τα μεταθέσουν, τι θα αφήσετε και τι θα σταματήσετε να κουβαλάτε. Ο νους σας όμως, ήδη σας λέει: μωρό μου είσαι Θεά, βγάλε μια σέλφι τον πισινό σου να δεις τι φίλους θα μαζέψεις. Όλοι αυτοί σε αγαπάνε. Γκαρσόν, ένα μοχίτο σε παρακαλώ!

 

Δημήτρης Βυθός
(ΜΑ) Αλλαγή Κοινωνικής Συμπεριφοράς -  Public Education and Social Advocacy