Η μπλε τελεία.
Δημοσιεύθηκε: 09 January 2018

Ό,τι είμαστε όλοι μας...

Η περιβόητη μπλε κουκκίδα. Κάθε τόσο, όταν δεν είμαι και πολύ στα καλά μου, μπαίνω στο YouTube και παρακολουθώ την ομιλία του Carl Edward Sagan με τίτλο Pale Blue Dot. Τι μπορεί να είπε ένας Αμερικανός Αστρονόμος, κοσμολόγος, αστροφυσικός, συγγραφέας, επιστημονικός "καλλιεργητής", επιστημονικός επικοινωνιολόγος στην αστρονομία και σε άλλες φυσικές επιστήμες; Μα την ωμή πραγματικότητα, την τόσο απλή αλήθεια που μπορεί να καταλάβει και ο πιο "χαζός" άνθρωπος. Ίσως μια από τις πιο δυνατές και βαθιές ομιλίες που έγιναν ποτέ στην σύγχρονη ιστορία της ανθρωπότητας. Σαν επικοινωνιολόγος στο επάγγελμα, το άκουσμα μιας τέτοιας ομιλίας, μου φέρνει ανατριχίλα! Με κάνει να φέρνω στο μυαλό μου εικόνες και να νιώθω συναισθήματα.

Ζούμε όλοι μας σε μια τόσο δα μικροσκοπική τελεία. Την γη. Ναι, δεν είναι τόσο μεγάλη όσο φαντάζεσαι. Δεν είναι τίποτα κατ' ακρίβειαν. Σ' αυτή λοιπόν την μικρή τελεία που είναι χαμένη κάπου στο άπειρο, ζούμε εμείς. Οι άνθρωποι. Τόσο μικροσκοπικοί που είναι λες και δεν υπάρχουμε, μικρότεροι και από κόκκους άμμου. Κι όμως, εμείς οι μικροί κόκκοι άμμου έχουμε την δύναμη να κάνουμε μεγάλα πράματα που μας μεγαλώνουν, αλλά και μικρότητες που μας εξαφανίζουν. Σε αυτή την μπλε υποψία που είναι σκόρπια κάπου στο σύμπαν, οι άνθρωποι δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι είναι απλά περαστικοί, για πολύ λίγο! Δεν μπορούμε να ζήσουμε ούτε το ένα χιλιοστό αυτής της πραγματικότητας. Έχουμε ένα τόσο σύντομο πέρασμα όσο και το φθινοπωρινό πέσιμο ενός φύλλου στον δρόμο. 

Κι' όμως, σ' αυτή την μπλε τελεία δεν μπορούμε να ζήσουμε αρμονικά, με γαλήνη, αγάπη, ειρήνη και ηρεμία. Μέσα σε μια τόσο μικρή έκταση στο σύμπαν θέτουμε όρια, γεωγραφικά και μη, κάνουμε πολέμους και σκοτωνόμαστε. Είμαστε άπληστοι ενώ αλλού πεινάνε. Μας ενώνουν πιο εύκολα οι διαφορές μας και μας χωρίζουν πιο δύσκολα τα κοινά μας. Κάποιοι πεινάνε και πονάνε και κάποιοι γιορτάζουν και γελάνε. Ναι, αυτοί είμαστε. Μια μπλε τελεία με μαύρη ενέργεια. Ένας τόπος όπου δεν του ανήκουμε και νιώθουμε πως μας ανήκει. Ένας τόπος όπου η καθημερινότητα είτε είναι μια μάχη επιβίωσης για τους πολλούς, είτε ένας παιχνιδότοπος για τους λιγότερους. 

Είμαστε τόσο μικροί μπροστά σε αυτό το μικροσκοπικό μεγαλείο που λέγεται γη που δεν μπορούμε καν να το αντιληφθούμε. Γεννιόμαστε σ' αυτήν και θαβόμαστε σ' αυτήν χωρίς εξαίρεση. Αυτό είναι και το μόνο κοινό μας. Αν ήταν δυνατό αυτό να ήταν διαφορετικό, πιστέψτε με θα ήταν. Ζούμε χωρίς να αφήνουμε πίσω μας αξία κι' αν καταφέρουμε να αφήσουμε αυτό δεν φαίνεται να συμβάλλει στην μεγάλη αλλαγή. Είμαστε τόσο σύντομοι εδώ όσο και το χιλιοστό ενός δευτερολέπτου. Τίποτα. Και τώρα σκέψου την ζωή σου. Τον κόσμο γύρω σου, τους φίλους σου, την οικογένεια σου, τους συναδέλφους σου. Όλοι αυτοί μαζί συνθέτουν ένα παζλ. Εκατομμύρια άλλα παρόμοια παζλ συνθέτουν αυτό που λέμε ανθρωπότητα. Γη.

Σε αυτό λοιπόν το παζλ, σπάμε και χάνουμε συνέχεια τα κομμάτια. Δεν μπορούμε να ταιριάξουμε εύκολα το ένα με το άλλο. Μπαίνουμε στην λάθος σειρά και χαλάμε την εικόνα. Φτιάχνουμε κάτι δυσνόητο, αφηρημένο, ακαταλαβίστικο, άσχημο. Είναι τόσο κρίμα αυτή η όμορφη μπλε τελεία να μαυρίζει συνέχεια. Τα παθήματα δεν φαίνεται να μας έχουν γίνει μαθήματα και τα πάντα επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά. Εμείς λοιπόν οι μικροί κόκκοι, είμαστε το καρκίνωμα ολόκληρης μας της ύπαρξης. Από όπου και να το πιάσουμε το θέμα αυτό ισχύει. Πάρε για παράδειγμα το περιβάλλον, την ειρήνη, την πολιτική, την κοινωνία, την επιστήμη, την θρησκεία και όλα τα άλλα παζλ του πίνακα. 

Ας κάτσουμε λοιπόν καμιά φορά κι' ας αναλογιστούμε πόσο μάταια αντιμετωπίζουμε την ζωή. Ας εκτιμήσουμε επιτέλους πως αυτό το τεράστιο δώρο, μας έχει χαριστεί σε όλους ξεχωριστά και είναι τόσο ακριβό που κανένα νόμισμα δεν μπορεί να αγοράσει. Είναι λες και ο Θεός ή το σύμπαν ή όπως θες πες το, φρόντισε ο κάθε ένας ξεχωριστά, αλλά και όλοι μας, να είμαστε αυτή η μπλε ασήμαντη τελεία. Γι' αυτό σε θέλω να σκέφτεσαι πιο ψύχραιμα, να δρας με ηρεμία, να ζεις με λογική να συμπεριφέρεσαι με σύνεση, να αγαπάς με μεγαλείο ψυχής και να πολεμάς με όσο μίσος κρύβει μέσα του ένα νεογέννητο κουταβάκι.