Ασιάτικοι αποχωρισμοί
Δημοσιεύθηκε: 11 January 2018

Μακάρι να μπορούσα να περιγράψω με ακριβής λεπτομέρεια τα όσα περνούν απ' τα μάτια μου. Πόσο άσχημος και πόσο όμορφος μπορεί να γίνει αυτός ο κόσμος. Τρία χρόνια ελαφριάς περιγραφής συναισθημάτων. Με το V-mail έφθασα Ολλανδία και με αυτό φεύγω. Πάω για άλλες αλληλογραφίες με μια βαλίτσα ώμου και αγωνία χαράς για την Ασία. 

Η έντονη και υπερβολική ζωή του Άμστερνταμ κουράζει αισθηματικά και πνευματικά. Κάθε ελπίδα ζει εδώ και πεθαίνει την άλλη μέρα. Οι ανθρώποι στεγνοί και σταράτοι στις κουβέντες, δεν χαρίζεται και δεν δίνεται τίποτα. Ήρθαν πολλοί και μείναν ένας δύο. Άλλοι πετάξανε για άλλες χώρες και άλλοι για άλλες φιλίες. Η μέθη και η χαρά μας παραπλάνησε και ξεχάσαμε να δούμε τι πραγματικά αξίζει. Αλλάξαμε δουλειές και χαρακτήρα, μάθαμε και χάσαμε και γίναμε ένα με το χρήμα. Εθιστήκαμε και ξεχάσαμε να είμαστε ανθρώποι. Ανταλλάξαμε απόψεις για την ζωή στο μπαρ "Το μπουκάλι" για μήνες. Κατεβάζαμε μπίρες σαν νερό και γελούσαμε σαν παιδιά και μας πέφταν τα ποτήρια. Φαγωθήκαμε και μετά τα βρίσκαμε με δάκρυα στα μάτια. Γνωρίζαμε ταξιδιώτες από όλο τον κόσμο και όλοι είχαν κάτι να πουν. Ξημερωνόμασταν σε ένα σπίτι στα Κόκκινα φώτα που είχε στην μέση του σαλονιού θερμοκήπιο με δεντράκια. Καθόμασταν στα μπροστινά σκαλιά δίπλα στο βρόμικο κανάλι και πιάναμε κουβέντες με τους περαστικούς. Πίναμε καφέ και πηγαίναμε για ύπνο. Το σπίτι σιχαμερό, αλλά γεμάτο αγάπη και ανθρώπους στους καναπέδες και στην μπανιέρα. Στην μέση αυτού του άρθρου έστειλες μήνυμα, γιατί ήθελες να μαζέψεις τα πράματα σου απ' την αποθήκη. Η ατμόσφαιρα του ᾽᾽αντίο᾽᾽ ήταν αποπνικτική και ντροπαλή. Εγώ με νεκρό βλέμμα και εσύ όλο ενοχές και ελπίδα πως θα θελήσω την φιλία σου ξανά. Μιλήσαμε περί ανέμων και υδάτων και ήπιες μια γουλιά απ' το τσάι σου. Ήρθε η ώρα να φύγεις και έκανα να σε αγκαλιάσω και φοβήθηκες, μαζεύτηκες και με άφησες να περιμένω την αγκαλιά. Μετά από δισταγμούς μου έδωσες μια ζεστή αγκαλιά και είπαμε αντίο. Όταν περπατούσες μακριά ένιωθα ότι ένα κομμάτι απ' την καρδιά μου ξεριζώθηκε και η έμπνευσή μου περπάτησε μαζί σου. Όλα τα άρθρα ήταν για σένα, όπως και αυτό το τελευταίο. Το άρθρο του ᾽᾽αντίο᾽᾽. 

Η επόμενη μέρα ήρθε και θυμηθήκαμε ποιοι είμαστε. Ανοίξαμε το χάρτη με ένα ξανθό κορίτσι και τυχαία δείξαμε μια ήπειρο. Γεμίσαμε τους τοίχους με ποστ σημειώσεις γεμάτες όνειρα και πως το σχέδιο θα εκτελεστεί. Το γυάλινο δοχείο του καφέ γέμισε με χαρτονομίσματα και τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει αυτό που θα συμβεί. 

Λένε ᾽᾽επένδυσε στις αναμνήσεις᾽᾽. Επένδυσε στις ιστορίες που θα λες στα εγγόνια σου μια μέρα, ή στον εαυτό σου, γιατί αποφάσισες ότι δεν θα αφήσεις κληρονομιά σε αυτό το κόσμο. Δεν φτιαχτήκαμε όλοι για τα κουτιά τις κοινωνίας και αυτό κάνει τον κόσμο τόσο ενδιαφέρον και πολύχρωμο. Ανθρώποι, καταστάσεις, δουλειές θα αλλάζουν συνεχώς, θα παίρνουν κομμάτια από την ψυχή μας και θα αφήνουν μια άσχημη πληγή. Τι ξέρω και εγώ. Απλά έμαθα να λέω αντίο αρκετά καλά. Adios muchachos.