What the Yurts?
Απο Ανδρέας Οδυσσέως
Δημοσιεύθηκε: 20 August 2016

Ένας Πολωνός, ένας Ούγγρος, ένας Αµερικανός, µια Ολλανδή, µια Τουκροκύπρια και ένας Κύπριος συζητούν για το κρέας, η ώρα 10 το βράδυ πάνω σε ένα ύψωµα στην επαρχία Πάφου, δίπλα από κάτι κατασκευές που έφτιαξαν κάποιοι Μογγόλοι. Όχι, δεν είναι η αρχή κάποιου ανέκδοτου, αλλά µια εµπειρία, από τις λίγες και ξεχωριστές που είχε την χαρά να ζήσει η οµάδα του Victus στα Cyprus Yurts. Και τι οµάδα ήταν αυτή! Γιώτα, Γιώργος, Έκτορας, Νικολέτα, Μύρια, Πλούταρχος και η αφεντιά µου. Οι πλείστοι δεν είχαν περάσει ούτε ένα δίωρο παρέα µέχρι εκείνη την εξόρµηση, όµως ήρθε η στιγµή να γίνει κι αυτό.

Η κουβέντα ξεκίνησε κάπως έτσι:

Πάµε κάµπινγκ; Γιατί να µην πάµε στα Yurts που είναι κάτι σχετικό;

Καµία εκατοστή µηνύµατα και µπόλικες ανακατωσούρες µετά, ένα πρωινό µας βρήκε σε δύο αυτοκίνητα να ταξιδεύουµε προς το χωριό Σίµου. Για µένα και για άλλο ένα µέλος του τιµ, «µυηµένους» στα της κατασκήνωσης, το σκηνικό ήταν λίγο ή πολύ γνώριµο: Στο δρόµο για την Πόλη (της Χρυσοχούς) µε «άγνωστους» (ΟK είπαµε, στην Κύπρο είµαστε) στο αυτοκίνητο για κάµπινγκ. Για τους άλλους, η σκέψη και µόνο µη καθαρής τουαλέτας, τρόµαζε. Πραγµατικά όµως δεν είχαµε ιδέα!

Όπως σε κάθε ιστορία που περιλαµβάνει ταξίδι σε κάτι το άγνωστο... χαθήκαµε, δυο φορές µάλιστα. Για λίγο όµως, και αφού βρήκαµε τον σωστό αγροτικό δρόµο, φθάσαµε στην είσοδο των Yurts. Εκεί µας υποδέχεται ένας τύπος, που δεν νοµίζω να έχει ιδρώσει ποτέ στη ζωή του. Όχι µε την κακή έννοια, αλλά µε αυτή της ηρεµίας, της εσωτερικής γαλήνης και της ευθυµίας, ό,τι και αν σου επιφυλάσσει η ζωή. Ο Τσόνγκορ, ο Ούγγρος που αναφέρω πιο πάνω, ανέλαβε το έργο της ξενάγησης στον χώρο, της καθοδήγησης για τα περίχωρα, της επεξήγησης και της απάντησης των αποριών µας, που ήταν και πολλές. Όλα µε χαµόγελο, µέχρι και την ώρα που ενώ µιλούσε εµείς… συζητούσαµε για Πόκεµον, στα Κυπριακά.

Σε αντίθεση µε την µικρή απογοήτευση που µπορεί να νιώσει κανείς στον δρόµο προς τα Yurts, λόγω του φυσικού της περιοχής και της µορφολογίας του εδάφους, εντός του χώρου τα πάντα ήταν διαφορετικά. Προσεγµένοι και απαλλαγµένοι από φυσική βλάστηση χώροι και διάδροµοι, γεµάτο δενδρύλλια, φυσικό τοπίο όπου κι αν κοιτάξεις, ενώ ένα αεράκι συνεχώς διαπερνά τον χώρο προσφέροντας κάποια δροσιά, έστω και στο καταµεσήµερο.
Αφού ρεµβάσαµε αρκετά στον κοινόχρηστο χώρο, που παρέχει κουζίνα µε όλα τα παρελκόµενα (ψυγεία, φουκού, τραπέζια κοκ), ήταν η ώρα για τη µίνι-εκδροµή, µέχρι να έρθει η ώρα του check-in.

Το φράγµα της Ευρέτου, µαζί µε το οµώνυµο εγκαταλελειµµένο χωριό που βρίσκεται στις όχθες του, ήταν ένας από τους προορισµούς, όπως και η πολύ όµορφη πλατεία του χωριού Σίµου. Όλα σε απόσταση 10 λεπτών µαξ µε αυτοκίνητο. Για τους πιο περιπετειώδεις και σπόρτσµαν, στα yurts υπάρχουν και ποδήλατα προς ενοικίαση.
Μετά τη βόλτα ήταν η ώρα να πάµε στις σκηνές µας. Εκεί ήταν η µεγάλη έκπληξη. Θυµηθείτε ότι ξέρατε (ή φανταστήκατε) από κάµπινγκ και ξεχάστε το! Κυκλικές σκηνές µε άνεση χώρου, µε τρία διαφορετικά στρώµατα για ζέστη, βροχή και κρύο, που µέσα θυµίζουν δωµάτιο πεντάστερου ξενοδοχείου. ∆ιπλό κρεβάτι, παρκέ στο πάτωµα, τραπέζια, κοµοδίνα, χαλιά, ξυλόσοµπα, πρίζες και ότι σκεφτείτε ή µπορεί να χρειαστείτε. και ένα ξύλινο µπαλκόνι στην είσοδο, σαν να είναι βγαλµένο από ταινία.

Όλες οι σκηνές έχουν δικό τους µπάνιο και τουαλέτα, έξω απ’ αυτές βεβαίως, σε κοντινή απόσταση. Στον χώρο επίσης υπάρχει µία ξύλινη εξέδρα, που προσφέρεται για yoga το πρωί και ενίοτε ζωντανή µουσική το βράδι.

Όπως µας εξήγησε πολλάκις ο Τσόνγκορ, αλλά και αργότερα ο Πάβελ, ο δηµιουργός αυτού του πρωτότυπου, ξεχωριστού και ειδυλλιακού τοπίου, ένα βασικό στοιχείο των Yurts είναι ο «φιλικό, προς το περιβάλλον» τρόπος συντήρισής του. Και αυτό το διαπιστώνει εύκολα κανείς τόσο από τις ηλιακές πλάκες, αλλά και γενικώς από την έλλειψη της βαρβαρότητας που φέρνει ο αστός.
Ο Πάβελ, ο Πολωνός της ιστορίας µας, παρότι καταπονηµένος από την δουλειά της µέρας - που είναι πολλή, πάρα πολλή προκειµένου να διατηρήσει τον χώρο σε τέτοια εξαιρετική κατάσταση µας έλυσε και αυτός αρκετές απορίες. Μας εξήγησε πως µε τα δύο του χέρια ξεκίνησε να «σµιλεύει» το… βουνό που βρίσκονται τώρα οι σκηνές, τις δυσκολίες που συνάντησε και την κριτική που δέχθηκε και δέχεται. Αναµενόµενο…

Εν κατακλείδι, η εµπειρία των Cyprus Yurts δεν είναι κάτι που έχω ξαναζήσει και δύσκολα θαρρώ πως θα ζήσω κάτι παρόµοιο. Είναι κάτι που δεν µπορεί να περιγραφεί ή να αποτυπωθεί µε µία λέξη ή πρόταση. Θα χρησιµοποιούσα τη φράση «κάµπινγκ πολυτελείας» αλλά τέτοιο δεν ήταν, αφού όλα το αναγάγουν σε κάτι άλλο, κάτι ξεχωριστό. Ο χώρος, το σκεπτικό, η αφή, τα άτοµα, διάολε µέχρι και ο σκύλος (υπάρχει και γάτα) που σε προσέχει απ’ τα φίδια όταν θελήσεις να πας να το παίξεις Ιντιάνα Τζόουνς στα γύρω βουνά. Όλα αυτά και περισσότερα ακόµη, δεν θα σε αφήσουν στο τέλος να πεις «µα που ήρθα;», όπως πιθανώς θα πεις φθάνοντας στον χώρο.

* Η Ολλανδή και ο Αµερικανός ήταν ζευγάρι που ήρθαν να µείνουν για ένα βράδι, την ίδια νύχτα µε εµάς. Εγώ έψηνα για ώρες σουβλάκια, σεφταλιές και τα σχετικά, ενώ αυτοί αυτοί ήταν vegetarian. Καταλάβατε πως κατέληξε το ανέκδοτο…